Atarashii naginata (nowoczesna naginata)
なぎなたNowoczesna sportowa naginata, którą po wojnie rozwinęła All Japan Naginata Federation. Walczy się w zbroi ochronnej, a obok celów znanych z kendo trafia się też w golenie.
Podstawowe informacje
JaponiaCharakter i pochodzenie
Trening
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Atarashii naginata (nowoczesna naginata)
O sztuce walki Atarashii naginata (nowoczesna naginata)
Atarashii naginata to nowoczesna sportowa forma japońskiej walki naginatą. Anglojęzyczna strona All Japan Naginata Federation podaje, że po zniesieniu powojennego zakazu sztuk walki powstała nowa nowoczesna sportowa sztuka walki atarashii naginata, która wykorzystała długą tradycję naginaty. Powstanie federacji umieszczają w roku 1955 sama federacja i encyklopedia Nipponica, a w roku 1954 encyklopedie Heibonsha i Britannica.
Czytaj dalej
Ellis Amdur pisze w encyklopedii Martial Arts of the World (2001), że w czasie wojny niektórzy nauczyciele naginaty, zwłaszcza Sakakida Yaeko, stworzyli wraz z ministerstwem oświaty zestaw kata, przyjęty w 1943 roku. Według niego po pierwszym turnieju All Japan Kendo Federation w 1953 roku Sakakida i czołowi nauczyciele szkół Tendo-ryu i Jikishin Kage-ryu porozumieli się w sprawie założenia federacji i przyjęli zestaw ministerstwa jako standard z drobnymi zmianami. Rywalizuje się w dwóch dyscyplinach. W walce shiai w zbroi trafia się według federacji w głowę, nadgarstek, tułów, golenie, a pchnięciem w gardło. W pokazie engi para bez zbroi wykonuje ustalone formy, a ocenia ją pięciu sędziów. Naginata treningowa ma według Nipponica bambusowe ostrze, dębowy drzewiec i długość od 2,1 do 2,25 m. Według Britannica naginata należy do wychowania fizycznego dziewcząt od 1936 roku. Po wojnie, według kroniki federacji, wróciła do szkół jako kółko zainteresowań. Dziś jest dyscypliną ogólnokrajowych igrzysk sportowych i igrzysk szkół średnich, a od 1995 roku odbywają się mistrzostwa świata.
Historia
Encyklopedia Heibonsha podaje, że Dai Nippon Butokukai utworzył wydział naginaty w 1904 roku, a nauczanie w szkołach osiągnęło szczyt w latach od 1935 do 1944. Według Britannica naginata należy do wychowania fizycznego dziewcząt od 1936 roku. Nipponica pisze, że w 1940 roku Dai Nippon Butokukai ustalił na podstawie szkół Jikishin Kage-ryu i Tendo-ryu podstawowe ruchy, a ministerstwo oświaty wprowadziło następnie jednolitą naginatę dla dziewczęcych szkół średnich i szkół powszechnych. Po wojnie nauczanie szkolne zostało całkowicie zakazane.
Czytaj dalej
Ellis Amdur pisze w encyklopedii Martial Arts of the World (2001), że w czasie wojny niektórzy nauczyciele naginaty, zwłaszcza Sakakida Yaeko, stworzyli wraz z ministerstwem oświaty zestaw Mombusho seitei kata, przyjęty w 1943 roku, w którym naginata staje przeciw naginacie. Według niego po pierwszym turnieju All Japan Kendo Federation w 1953 roku Sakakida i czołowi nauczyciele szkół Tendo-ryu i Jikishin Kage-ryu porozumieli się w sprawie założenia federacji i przyjęli zestaw ministerstwa jako standard z drobnymi zmianami. Federacja podaje w swojej kronice, że w 1953 roku powstał komitet odnowy naginaty zakazanej przez administrację okupacyjną, w kwietniu 1954 roku komitet materiałów dydaktycznych, który pracował nad odnową szkolnej naginaty jako sportu, a w maju 1955 roku federacja usamodzielniła się wobec All Japan Kendo Federation i została ustanowiona. Pierwszą przewodniczącą została była markiza. Nipponica podaje jako miejsce założenia Kioto. Heibonsha i Britannica podają rok 1954. Pierwsze mistrzostwa Japonii odbyły się w kwietniu 1956 roku, a do trzeciej edycji w 1958 roku organizowała je federacja kendo. W 1968 roku federacja stała się fundacją. Kółka naginaty dla dziewcząt w gimnazjach i szkołach średnich ministerstwo oświaty uznało za odpowiednie okólnikiem w grudniu 1959 roku.
Czym się różni
Według encyklopedii Heibonsha naginata różni się od kendo głównie tym, że do trafień w głowę, nadgarstek i tułów oraz pchnięcia dodaje golenie. Ellis Amdur pisze w encyklopedii Martial Arts of the World, że broń zawodnicza z dzieloną bambusową głownią, podobna do shinai w kendo, jest lekka i sprężysta i pozwala na ruchy, które nie byłyby możliwe z prawdziwą naginatą, oraz że techniki zawodnicze zaczęły się różnić od technik starych szkół. Zmieniło się też to, przeciw czemu się ćwiczy. Japońska Wikipedia z odwołaniem do artykułu w specjalistycznym czasopiśmie o budo z 1976 podaje, że przed drugą wojną światową ćwiczono naginatę przeciw mieczowi, a dziś naginatę przeciw naginacie. Ze starych szkół są według Heibonsha dziś główne Tendo-ryu i Jikishin Kage-ryu. Amdur podaje, że wielu nauczycieli starych szkół wstąpiło do nowoczesnej federacji i uczyło obu, ale niewielu uczniów chciało ćwiczyć stare kata, co doprowadziło do upadku większości starych tradycji.
Technika
Według encyklopedii Heibonsha dla naginaty typowa jest szybka zmiana chwytu lewego i prawego. Techniki obejmują cięcie, zamach, zamach w górę, pchnięcie, pchnięcie końcem drzewca ishizuki, uderzenie i odbicie. Zmieniając chwyt, można według tego samego hasła swobodnie zmieniać odległość od przeciwnika. Federacja podaje, że o powodzeniu trafienia decydują dobry dystans i wyczucie czasu. Ważne trafienie musi według niej paść przednią częścią ostrza monouchi, około 15 cm od czubka, z prawidłową postawą, w odpowiednim momencie, z duchem i z zanshin. Ellis Amdur opisuje w encyklopedii Martial Arts of the World atarashii naginata jako połączenie dwóch elementów, kata i walki shiai, a walki krytycznie porównuje do naśladowania zawodów kendo, w których silnie chronieni przeciwnicy punktują w wyznaczonych miejscach.
Trening
Według encyklopedii Nipponica naginata treningowa i zawodnicza ma bambusowe ostrze i dębowy drzewiec oraz mierzy od 2,1 do 2,25 m. Japońska Wikipedia podaje minimalną wagę 650 g i ostrze z dwóch bambusowych pasków przymocowanych do drzewca białą taśmą. Wyposażenie przypomina kendo, ale federacja opisuje różnice. Rękawice kote są podzielone na trzy części, aby łatwo było zmienić chwyt. Ochraniacze goleni sune-ate chronią kolano, goleń i kostkę i nosi się je na hakama. Hełm różni się od tego w kendo, bo w postawie obraca się tylko głowa, jego zasłona jest krótsza, a materiały lżejsze, ponieważ według federacji używają go głównie kobiety. Federacja w 1975 roku przedstawiła pięć własnych form kata, a w 1977 roku gotowych było siedem. Od 2002 roku nazywają się Zen Nihon naginata no kata. Nipponica podaje, że federacja ustaliła jednolity zestaw siedmiu form wywodzących się ze starych szkół.
Stopnie i postępy
Do zadań All Japan Naginata Federation należy nadawanie tytułów i stopni dan oraz kształcenie i kwalifikowanie instruktorów. Według kroniki federacji w 1957 roku powstała komisja do spraw nadawania tytułów. W 1962 roku zmiana regulaminu wprowadziła stopnie aż do dziesiątego dan, a w 1973 roku stopnie od szóstego dan wzwyż zniesiono. Kronika wspomina tytuły kyoshi i renshi i podaje, że szkolenie w federacyjnych kata zostało w 2001 roku rozszerzone z posiadaczy tych tytułów także na posiadaczy czwartego i piątego dan. Obowiązującego regulaminu egzaminów z terminami między stopniami nie udało nam się jeszcze odnaleźć.
Zawody
Według federacji zawody mają dwie konkurencje. W walce shiai w zbroi trafia się wyznaczone miejsca: głowę z przodu i z boków, lewy i prawy nadgarstek, lewy i prawy bok tułowia, zewnętrzną i wewnętrzną stronę obu goleni oraz pchnięciem gardło. Walczy się na powierzchni 12 na 12 m do trzech punktów, wygrywa ten, kto pierwszy zdobędzie dwa, a walka trwa trzy minuty z jedną dwuminutową dogrywką, w kategoriach powyżej 60 lat walka trwa dwie minuty, a dogrywka jedną. Decydują trzej sędziowie z czerwoną i białą flagą, a punkt jest ważny, gdy zgadzają się co najmniej dwaj. Przekroczenie granicy całą stopą lub upuszczenie naginaty to przewinienie, a dwa przewinienia dają przeciwnikowi punkt.
Czytaj dalej
W pokazie engi para bez zbroi wykonuje wyznaczone formy. Ocenia ją pięciu sędziów flagami większością głosów i zwraca uwagę między innymi na postawę, strój, zachowanie, głos, dokładność i ducha uderzeń oraz wrażenie na widzach. Według kroniki pierwsze zawody w engi odbyły się w lipcu 1971. Japońska Wikipedia podaje, że para wykonuje trzy z ośmiu form, a wybór zmienia się co roku. Według federacji naginata jest oficjalną konkurencją narodowych igrzysk sportowych od 1983 roku i igrzysk szkół średnich od 1997 roku. International Naginata Federation powstała w grudniu 1990, a pierwsze mistrzostwa świata odbyły się w lipcu 1995 w Tokio. Według kroniki kolejne edycje odbyły się w Paryżu, San José, Brukseli, Himeji, Montrealu i Wiesbaden, a mistrzostwa odbywają się raz na cztery lata.
Dziś
All Japan Naginata Federation ma siedzibę w Itami w prefekturze Hyogo i od kwietnia 2013 jest fundacją pożytku publicznego. Podaje, że naginata jest wprowadzona do kółek w gimnazjach i w liceach oraz że uczestniczy w narodowych igrzyskach sportowych i igrzyskach szkół średnich. Programy nauczania dla gimnazjum z 2017 wymieniają naginatę wśród budo, których można uczyć, i to już od wcześniejszych wydań. Federacja organizuje między innymi mistrzostwa Japonii, mistrzostwa Japonii mężczyzn, zawody prefektur, mistrzostwa studentów i ogólnokrajowe zawody uczniów gimnazjum. Pierwsze mistrzostwa Japonii mężczyzn odbyły się w grudniu 2001, a od 2019 mężczyźni startują także w zawodach drużynowych prefektur. Federacja podaje, że za granicą naginata jest popularna wśród mężczyzn. Mistrzostwa świata organizuje International Naginata Federation raz na cztery lata. Kronika All Japan Naginata Federation podaje Wiesbaden w 2019 jako siódmą edycję. Według kroniki japońska drużyna wygrała klasyfikację generalną w latach 1999, 2007, 2011, 2015 i 2019, a w 2003 nie wystartowała z powodu epidemii SARS.
Ciekawostki
Co do tego, gdzie nazwa naginata pojawia się po raz pierwszy, źródła się rozchodzą. All Japan Naginata Federation podaje na swojej angielskojęzycznej witrynie kronikę Kojiki z 712 i jako pierwszy opis użycia bojowego Oshu Gosannenki z 1086. Encyklopedia Heibonsha uznaje za pierwszy dowód użycia słowa wzmiankę w kronice Honcho seiki pod rokiem 1146. Rozchodzą się też w tym, dlaczego nazwę zapisuje się sylabariuszem hiragana zamiast znakami. Ellis Amdur podaje, że federacja chciała w ten sposób wyrazić zerwanie z przeszłością. Kronika federacji podaje, że ministerstwo edukacji zaleciło jej hiraganę w październiku 1958 przy zatwierdzaniu szkolnego materiału nauczania. W 1995 mistrzostwa Japonii w naginacie otrzymały puchar cesarzowej.
Często zadawane pytania
Czym naginata różni się od kendo?
Walczy się naginatą o długości od 2,1 do 2,25 m, a do trafień w głowę, nadgarstek, tułów i do pchnięcia w gardło dochodzą golenie. Do wyposażenia należą ochraniacze goleni.
Kiedy powstała nowoczesna naginata?
All Japan Naginata Federation została ustanowiona według własnej kroniki w maju 1955 roku, a Heibonsha i Britannica podają rok 1954. Ellis Amdur podaje, że federacja przejęła zestaw kata, który ministerstwo oświaty przyjęło w 1943 roku.
Jak rywalizuje się w naginacie?
W dwóch dyscyplinach. W walce shiai w zbroi wygrywa ten, kto pierwszy zdobędzie dwa punkty z trzech, w pokazie engi pięciu sędziów ocenia parę bez zbroi.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.