Mau rākau (Maoryska walka bronią)
Maoryska sztuka walki bronią, właściwie zwana mau rakau; taiaha jest jedną z jej broni. Walczy się obydwoma końcami — ostrze kłuje, płaska klinga tnie.
Podstawowe informacje
Nowa ZelandiaCharakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Mau rākau (Maoryska walka bronią)
O sztuce walki Mau rākau (Maoryska walka bronią)
Maoryska sztuka walki bronią nazywa się właściwie mau rakau, dosłownie noszenie drewna; taiaha jest jedną z jej broni, a nie nazwą całej sztuki. Taiaha to oburęczny drewniany drąg, zwykle długi na jeden do dwóch metrów, na jednym końcu rzeźbiony w ostrze z językiem, na drugim zakończony płaską klingą. Nie jest to włócznia: walczy się obydwoma końcami, ostrze kłuje, a płaski koniec tnie i zasłania. Do pozostałych broni należą krótka maczuga patu i mere oraz długie tewhatewha i pouwhenua. Trening opiera się na pracy nóg i równowadze (rakanga waewae), na zasłonach i ustawieniu broni (whakatu rakau) oraz na uderzeniach i odbiciach (whakarite rakau). Nauczano w szkołach zwanych para whakawai, gdzie obok techniki przekazywano szyki bojowe i zasady honoru wojownika. W XX wieku sztuka podupadła, a jej odrodzenie zaczęło się w latach osiemdziesiątych: Pita Sharples założył Te Whare Tu Taua o Aotearoa przy marae Hoani Waititi w Auckland, a Mita Mohi otworzył para whakawai na wyspie Mokoia na jeziorze Rotorua. Najbardziej widoczną zachowaną formą jest wero, obrzędowe wyzwanie podczas uroczystego powitania. Dzisiejsza praktyka jest węższa niż przedeuropejska i osadzona w maoryskich ramach kulturowych, nie sportowych.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.