Kenpo Karate
Amerykański system Eda Parkera z lat pięćdziesiątych. Opiera się nie na jednym mocnym ciosie, lecz na szybkiej serii trafień rękami.
Podstawowe informacje
Stany ZjednoczoneCharakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Kenpo Karate
O sztuce walki Kenpo Karate
Kenpo Karate, ściślej kenpo amerykańskie, to system złożony w latach pięćdziesiątych przez Eda Parkera. Parker urodził się na Hawajach w 1931 roku, uczył się u Williama K. S. Chowa, a w 1954 otworzył własną szkołę w Provo w stanie Utah; dwa lata później przeniósł się do Pasadeny w Kalifornii, gdzie powstało Międzynarodowe Stowarzyszenie Kenpo Karate. Od karate z Okinawy i Japonii jego system różni się podstawowym wyobrażeniem walki. Nie opiera się na jednym mocnym uderzeniu z twardej postawy, lecz na szybkiej serii trafień rękami, których pięć czy dziesięć pada po sobie, zanim przeciwnik zdąży się przegrupować. Postawa jest wyższa i ruchliwsza, praca nóg krótsza, kopnięcia niskie. Parker stworzył obok tego własną budowlę teoretyczną: mówi o kątach ataku, o odmianach jednej techniki zależnie od tego, co zrobi przeciwnik, i o tym, że sekwencję trzeba umieć rozłożyć i złożyć na nowo. Sekwencje samoobrony mają własne nazwy, jak Delayed Sword czy Five Swords, i uczy się ich w stałej kolejności według stopni. Parker był też organizatorem. Od 1964 roku prowadził w Long Beach międzynarodowy turniej, na którym Bruce Lee wystąpił po raz pierwszy publicznie. Po śmierci Parkera w 1990 roku organizacja rozpadła się na kilka gałęzi i system nie ma jednolitego kierownictwa. Trzeba dodać, że słowo kenpo lub kempo oznacza kilka niespokrewnionych linii, na przykład japońskie kosho-ryu czy hawajskie kajukenbo, a kenpo amerykańskie jest tylko jedną z nich.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.