Słownik pojęć — Yōshinkan
Yōshinkan: 52 udokumentowane pojęcia. Z tego: koncepcja / zasada (29), etykieta (6), tytuł (6). Wśród nich Sensei, Dojo, Zanshin.
Uderzenia w wrażliwe punkty anatomiczne, służące rozproszeniu przeciwnika przed rzutem lub dźwignią.
JaponiaTradycyjny drewniany miecz w kształcie katany, do bezpiecznej nauki technik w kenjutsu, aikido i iaido.
Zbiorcze określenie japońskich sztuk walki nastawionych na rozwój duchowy i osobowy.
Stopień mistrzowski w azjatyckich sztukach walki, oznaczony czarnym pasem.
Tradycyjna przestrzeń treningowa japońskich sztuk walki i medytacji.
Stan niewzruszonego i niezłomnego umysłu, który pozostaje spokojny nawet w największym zagrożeniu.
Nowoczesne japońskie sztuki walki rozwinięte po reformach Meiji (po 1868 r.), nastawione na wychowanie i sport.
Tradycyjny strój treningowy używany w japońskich sztukach walki.
Tradycyjne szerokie spodnie plisowane noszone w niektórych japońskich sztukach walki.
Podbrzusze oraz fizyczny i energetyczny środek ciężkości ciała w sztukach azjatyckich.
Japońska liczba „jeden” (1) używana przy liczeniu powtórzeń w dojo.
Podstawowa zasada ruchu w aikido, polegająca na wejściu wprost w przestrzeń napastnika zamiast uniku.
Średniej długości drewniany kij (około 128 cm) używany w jōdō i aikido.
Gotowość, postawa gardy oraz osłona fizyczna i mentalna w sztukach walki.
Miejsce honorowe albo ściana frontowa dojo poświęcona założycielom i mistrzom.
Tytuł prezesa albo najwyższego przedstawiciela organizacji lub dojo centralnego.
Kategoria technik dźwigni i przeprostu stawów (łokieć, bark, nadgarstek) w budō.
Nadgarstek lub przedramię, także nazwa ochraniacza dłoni w kendo.
Dźwignia na nadgarstek używana do wytrącenia przeciwnika z równowagi i rzucenia go na ziemię.
Pierwsza i najważniejsza faza każdego rzutu w judo lub aikido – wytrącenie przeciwnika z równowagi.
Stopień uczniowski poprzedzający stopnie mistrzowskie dan.
Witalne i wrażliwe punkty anatomiczne ciała, wykorzystywane przy uderzeniach i dźwigniach.
Dynamiczny dystans bojowy i odstęp czasowy między dwoma przeciwnikami.
Krótka medytacja z zamkniętymi oczami wykonywana w klęku przed treningiem i po nim.
Nastawienie „umysłu bez umysłu”, stan spontanicznej i czystej reakcji bez wahania.
Kategoria wszystkich technik obalających i rzutowych w judo, aikido i jujutsu.
Japońska liczba „dwa” (2) używana przy liczeniu w dojo.
Pas spinający bluzę treningową i oznaczający stopień techniczny ćwiczącego.
Tradycyjny sposób wiązania pasa obi z równym, symetrycznym węzłem w środku ciężkości ciała.
Pojęcie energii życiowej i oddechu wewnętrznego w chińskich i japońskich sztukach walki.
ChinySwobodna walka ćwiczebna bez ustalonego scenariusza w judo, aikido albo karate.
Tradycyjny ukłon wyrażający szacunek, pokorę i przestrzeganie etykiety.
Zbiór zasad uprzejmości, etykiety i właściwego zachowania w japońskim dojo.
Zbiór zasad etykiety, szacunku i zachowania w japońskich sztukach walki.
Japońska liczba „trzy” (3) używana przy liczeniu w dojo.
Tradycyjny japoński klęk na piętach z wyprostowanym kręgosłupem.
Trafienie przeciwnika dokładnie w chwili, gdy rozpoczyna on swój atak.
Honorowy tytuł nauczyciela lub instruktora w kulturze japońskiej.
Honorowy tytuł nadawany wysokim mistrzom i głównym instruktorom organizacji.
Triada wartości (umysł, technika, ciało) opisująca pełny rozwój ćwiczącego sztuki walki.
Naturalna, rozluźniona postawa na szerokość bioder ze stopami równoległymi.
Pierwszy stopień mistrzowski (1. dan) oznaczony czarnym pasem w azjatyckich sztukach walki.
Zenowe pojęcie „umysłu początkującego” – stan otwartości i pokory bez uprzedzeń, niezależnie od zaawansowania.
Intensywny, twardy i ascetyczny trening nastawiony na hartowanie ducha i ciała.
Sztuka płynnego zejścia całym ciałem z linii ataku przeciwnika.
Tradycyjna i współczesna mata amortyzująca tworząca podłogę dojo.
Podstawowa zasada ruchu w aikido, polegająca na obrocie ciała o 180 stopni, który przekierowuje siłę ataku.
Ćwiczący, który w ćwiczeniu w parach wykonuje technikę (rzut, dźwignię albo blok).
Ćwiczący, który rozpoczyna atak i następnie przyjmuje technikę obronną partnera.