Słownik pojęć — Kito-ryu
Kito-ryu: 72 udokumentowane pojęcia. Z tego: koncepcja / zasada (53), część ciała (5), etykieta (4). Wśród nich Kuzushi, Te, Kyu.
Kluczowa dźwignia na staw łokciowy przez przeprost ramienia na biodrach, w BJJ, judo i MMA.
JaponiaNoga albo stopa w terminologii japońskiej.
Podkategoria rzutów w judo wykorzystująca nogi i stopy do podcięcia albo podsadzenia przeciwnika.
Japońskie określenie głowy, kluczowy cel w strefie jodan.
Uderzenia w wrażliwe punkty anatomiczne, służące rozproszeniu przeciwnika przed rzutem lub dźwignią.
Zbiorcze określenie japońskich sztuk walki nastawionych na rozwój duchowy i osobowy.
Ciasny chwyt zapaśniczy w postawie stojącej, używany do rozbicia przeciwnika lub przejścia do parteru w MMA i muay thai.
Stany ZjednoczoneStopień mistrzowski w azjatyckich sztukach walki, oznaczony czarnym pasem.
Błyskawiczne podcięcie stopy albo kostki przeciwnika w chwili, gdy przenosi na tę nogę ciężar ciała.
Nowoczesne japońskie sztuki walki rozwinięte po reformach Meiji (po 1868 r.), nastawione na wychowanie i sport.
Technika duszenia w BJJ i judo z wykorzystaniem kołnierza i klap kimona treningowego.
Taktyka bloku albo uniku przed atakiem przeciwnika z natychmiastową ripostą.
Japońska komenda „Zaczynajcie!”, którą rozpoczyna się ćwiczenie lub walkę.
Podbrzusze oraz fizyczny i energetyczny środek ciężkości ciała w sztukach azjatyckich.
Dynamiczny rzut w judo, łączący kontakt bioder z niszczącym zamiataniem uda od zewnątrz.
Japońskie określenie kolana.
Japońska liczba „jeden” (1) używana przy liczeniu powtórzeń w dojo.
Najwyższa możliwa ocena punktowa w judo i karate, oznaczająca natychmiastowe zwycięstwo w walce.
Miejsce honorowe albo ściana frontowa dojo poświęcona założycielom i mistrzom.
Kategoria technik dźwigni i przeprostu stawów (łokieć, bark, nadgarstek) w budō.
Skodyfikowany ciąg ruchów i technik bojowych wykonywanych przeciw wyobrażonym przeciwnikom.
Klasyczny rzut w judo i zapasach, w którym przeciwnika bierze się na oba ramiona (fireman’s carry).
Kategoria technik kontroli w parterze, obejmująca trzymania (osaekomi), dźwignie (kansetsu) i duszenia (shime).
Niszcząca dźwignia na staw barkowy, wykorzystująca chwyt nadgarstka w kształt czwórki.
BrazyliaPodkategoria rzutów w judo, w których dźwignią i punktem obrotu są biodra i miednica zawodnika.
Zasada błyskawicznej rotacji miednicy i bioder, przenoszącej masę ciała w uderzenie lub blok.
Walka o dominujący chwyt kimona w judo, kluczowa dla rozpoczęcia rzutu.
Pierwsza i najważniejsza faza każdego rzutu w judo lub aikido – wytrącenie przeciwnika z równowagi.
Stopień uczniowski poprzedzający stopnie mistrzowskie dan.
Element chwytu, w którym podkłada się rękę pod szyję przeciwnika niczym „poduszkę”, wzmacniając dźwignię lub trzymanie.
Otarcie skóry powstałe od tarcia podbiciem stopy lub kolanami o matę podczas walki w parterze.
Chwilowe przerwanie walki lub ćwiczenia, najczęściej w judo.
Kategoria wszystkich technik obalających i rzutowych w judo, aikido i jujutsu.
Japońska liczba „dwa” (2) używana przy liczeniu w dojo.
Tradycyjny sposób wiązania pasa obi z równym, symetrycznym węzłem w środku ciężkości ciała.
Kategoria technik unieruchamiających w judo (kesa-gatame, shiho-gatame), dających zwycięstwo przy utrzymaniu przeciwnika.
Miażdżący rzut nożny w judo, w którym atakujący podcina od zewnątrz obciążoną nogę przeciwnika i zwala go na plecy.
Swobodna walka ćwiczebna bez ustalonego scenariusza w judo, aikido albo karate.
Najskuteczniejsze duszenie zza pleców bez użycia kimona, w BJJ i MMA.
Zbiór zasad uprzejmości, etykiety i właściwego zachowania w japońskim dojo.
Zbiór zasad etykiety, szacunku i zachowania w japońskich sztukach walki.
Judo koncepcja płynnego łączenia jednej techniki z drugą, w której nieudana albo zablokowana próba rzutu natychmiast wykorzystuje reakcję przeciwnika do założenia kolejnego rzutu.
Rosyjska sztuka zapaśnicza i samoobrony, łącząca rzuty z judo, dźwignie na nogi i uderzenia.
RosjaJapońska liczba „trzy” (3) używana przy liczeniu w dojo.
Tradycyjny japoński klęk na piętach z wyprostowanym kręgosłupem.
Słynny rzut ramieniem w judo, w którym przeciwnika przeciąga się przez bark atakującego.
Oficjalna walka zawodnicza podlegająca przepisom i punktacji sędziów.
Honorowy tytuł nadawany wysokim mistrzom i głównym instruktorom organizacji.
Kategoria technik duszenia uciskających tętnice szyjne albo tchawicę, w judo i BJJ.