Słownik pojęć — Shōtōkan
Shōtōkan: 110 udokumentowanych pojęć. Z tego: koncepcja / zasada (59), część ciała (19), tytuł (11). Wśród nich Sensei, Dojo, Zanshin.
Blok wznoszący przedramieniem, chroniący głowę i strefę jodan przed uderzeniami tnącymi i prostymi.
JaponiaNoga albo stopa w terminologii japońskiej.
Japońskie określenie głowy, kluczowy cel w strefie jodan.
Zbiorcze określenie japońskich sztuk walki nastawionych na rozwój duchowy i osobowy.
Praktyczne zastosowanie i rozbiór technik obronnych oraz zaczepnych z katy w realnej walce z partnerem.
Podstawowe uderzenie proste pięścią z postawy statycznej i równoległej (heiko-dachi / kiba-dachi).
Środkowa strefa ciała (klatka piersiowa, brzuch i plecy).
Stopień mistrzowski w azjatyckich sztukach walki, oznaczony czarnym pasem.
Tradycyjna przestrzeń treningowa japońskich sztuk walki i medytacji.
Pięć do siedmiu zasad etycznych i ślubowanie recytowane przez ćwiczących na koniec treningu karate czy taekwondo.
Ustalona linia geometryczna i schemat na podłodze dojo, po którym wykonuje się katę.
Łokieć i jego powierzchnia uderzeniowa w terminologii japońskiej.
Błyskawiczne podcięcie stopy albo kostki przeciwnika w chwili, gdy przenosi na tę nogę ciężar ciała.
Wyjątkowo stabilna, niewzruszona postawa łącząca cechy zenkutsu-dachi i kiba-dachi.
Stan niewzruszonego i niezłomnego umysłu, który pozostaje spokojny nawet w największym zagrożeniu.
Dolna strefa ciała (od pasa w dół wraz z nogami).
Dolny blok odbijający przedramieniem, chroniący pachwiny i brzuch przed kopnięciami mae-geri.
Nowoczesne japońskie sztuki walki rozwinięte po reformach Meiji (po 1868 r.), nastawione na wychowanie i sport.
Kategoria wszystkich technik kopnięć (prostych, bocznych, z obrotem) w karate.
Tradycyjny strój treningowy używany w japońskich sztukach walki.
Taktyka bloku albo uniku przed atakiem przeciwnika z natychmiastową ripostą.
Odwrotne uderzenie proste tylną ręką (przeciwną do przedniej nogi w postawie zenkutsu-dachi).
Górna powierzchnia stopy (podbicie), którą trafia się przy kopnięciu okrężnym mawashi-geri.
Japońska komenda „Zaczynajcie!”, którą rozpoczyna się ćwiczenie lub walkę.
Średniej długości, spięta postawa z kolanami wypychanymi na zewnątrz i lekko skręconymi stopami.
Najwyższy tytuł nauczycielski nadawany wielkim mistrzom (zwykle od 8. dan wzwyż).
Podbrzusze oraz fizyczny i energetyczny środek ciężkości ciała w sztukach azjatyckich.
Pięć podstawowych kat uczniowskich w karate (shodan–godan), stworzonych przez mistrza Anko Itosu.
Gwałtowne ściągnięcie nieatakującego ramienia do biodra, zwiększające siłę reakcji uderzenia drugiej ręki w karate.
Japońskie określenie kolana.
Japońska liczba „jeden” (1) używana przy liczeniu powtórzeń w dojo.
Najwyższa możliwa ocena punktowa w judo i karate, oznaczająca natychmiastowe zwycięstwo w walce.
Górna strefa ciała w terminologii japońskiej (głowa i szyja).
Anatomiczna część pięty wykorzystywana przy kopnięciach opadających z góry (kakato-geri) i kopnięciach w tył.
Gotowość, postawa gardy oraz osłona fizyczna i mentalna w sztukach walki.
Komenda trenera albo sędziego nakazująca natychmiastowe przyjęcie bojowej postawy gardy.
Miejsce honorowe albo ściana frontowa dojo poświęcona założycielom i mistrzom.
Tytuł prezesa albo najwyższego przedstawiciela organizacji lub dojo centralnego.
Skodyfikowany ciąg ruchów i technik bojowych wykonywanych przeciw wyobrażonym przeciwnikom.
Okrzyk bojowy służący uwolnieniu energii wewnętrznej i spięciu ciała.
Szeroka postawa boczna przypominająca siedzenie na koniu, ze stopami równoległymi.
Dryl technik podstawowych (uderzeń, bloków, kopnięć i postaw), stanowiący filar treningu w budō.
Zupełnie pierwsze układy przygotowawcze (taikyoku 1–3) przeznaczone dla całkowicie początkujących w karate.
Błyskawiczne spięcie ciała i skupienie maksymalnej energii w jednym punkcie trafienia.
Młodszy stażem lub mniej doświadczony uczeń wobec starszych kolegów.
Postawa obronna w karate z 70% ciężaru na ugiętej tylnej nodze.
Zasada błyskawicznej rotacji miednicy i bioder, przenoszącej masę ciała w uderzenie lub blok.
Twarda, wyściełana powierzchnia śródstopia pod palcami, używana do kopnięć prostych i pchających.
Sparing i część walcząca w karate, sprawdzająca techniki wobec żywego przeciwnika.