Słownik pojęć — Sankukai
Sankukai: 30 udokumentowanych pojęć. Z tego: anatomia, poziomy i powierzchnie uderzeniowe (10), metoda treningowa (6), sprzęt i przyrządy (5). Wśród nich Hojo undo, Sokuto, Hikite.
Pojęcia przejęte z: Karate
Analiza kata: poszukiwanie i ćwiczenie z partnerem bojowego zastosowania jego ruchów. Dosłownie „rozłożenie”, stosowane techniki nazywa się oyo.
JaponiaPrzyrząd hojo undo: betonowy lub kamienny ciężarek na końcu drewnianego trzonka. Wzmacnia palce, nadgarstki, przedramiona, barki i klatkę piersiową.
Krótki zbiór zasad dojo, który ćwiczący recytują na końcu treningu. Najbardziej znany jest pięciopunktowy dojo kun karate Shotokan.
Linia, po której ćwiczy się kata, i punkt, w którym się ona zaczyna. Prawie każde japońskie kata zaczyna się i kończy w tym samym miejscu, w punkcie kiten.
Łokieć jako powierzchnia uderzeniowa. Empi znaczy „małpie ramię”, zwykłe słowo na łokieć to hiji. Uderzenie łokciem nazywa się empi-uchi.
Po japońsku „kopnięcie”. W karate to druga część nazw wszystkich kopnięć: mae-geri, yoko-geri, mawashi-geri, ushiro-geri. Samodzielnie czyta się keri.
Podbicie, dosłownie „grzbiet stopy”. Powierzchnia uderzeniowa kopnięcia łukowego mawashi-geri, zwłaszcza w karate sportowym i taekwondo.
Ręka ciągnąca. W karate ramię cofane do biodra przy uderzeniu lub bloku, w judo ręka, która trzyma i ciągnie rękaw przeciwnika.
Uzupełniające ćwiczenia siłowe okinawskiego karate z tradycyjnymi przyrządami: ciężarkami chi ishi, ishi sashi, naczyniami nigiri game i makiwarą.
Oddychanie siłowe w karate Goju-ryu i Kyokushin: głośny, długi wydech ze spiętym tułowiem, typowy dla kata Sanchin.
Najwyższa ocena w zawodach japońskich sztuk walki, „jeden pełny punkt”. W judo kończy walkę, w kendo jest podstawową jednostką punktacji.
Przyrząd hojo undo: ręczny ciężarek w kształcie kłódki, tradycyjnie z kamienia. Pochodzi z Chin, gdzie nazywa się shisuo.
Pięta. W karate powierzchnia uderzeniowa kopnięcia do tyłu ushiro-geri i kopnięcia z góry kakato-geri, w którym pięta opada pionowo w dół.
W karate natychmiastowe napięcie ciała we właściwym momencie techniki, skupione w brzuchu. Dosłownie „decyzja”, od czasownika kimeru.
Przodostopie pod palcami, dosłownie „tygrysie palce”. Powierzchnia uderzeniowa kopnięć prostych mae-geri, palce podczas kopnięcia są podciągnięte w górę.
Obrót bioder, z którego pochodzi siła uderzeń, kopnięć i rzutów. W karate ćwiczy się go w każdej technice podstawowej.
Część karate, w której ćwiczy się przeciw przeciwnikowi: od wymian uzgodnionych z góry przez sparing półswobodny po walkę swobodną i zawodniczą.
Wrażliwe lub podatne na urazy miejsce na ciele, w które celują uderzenia i naciski. Dosłownie „pilne miejsce”, w zwykłej japońszczyźnie także „słabe miejsce”.
Okinawska deska uderzeniowa, dosłownie „zwinięta słoma”. Na sprężystym słupie z poduszką ćwiczy się uderzenia i hartuje powierzchnie uderzeniowe.
Przyrząd hojo undo: ceramiczne naczynia z piaskiem, trzymane palcami za brzeg szyjki. Wzmacniają chwyt, ramiona, barki, plecy i nogi.
Swobodne ćwiczenie w judo, aikido, jujutsu i niektórych stylach karate. Partnerzy próbują technik przeciw prawdziwemu oporowi, ale bez celu wygrania.
Powierzchnia uderzeniowa pięści w karate: knykcie palca wskazującego i środkowego. Dosłownie „właściwa pięść”, podstawa prostych uderzeń zuki.
Krawędź otwartej dłoni od strony małego palca, dosłownie „miecz ręki”. W karate służy do cięć shuto-uchi i do bloków shuto-uke.
Zewnętrzna krawędź stopy, dosłownie „miecz stopy”. Powierzchnia uderzeniowa kopnięcia bocznego yoko-geri, zwłaszcza przebijającego yoko-geri kekomi.
Ruch całego ciała, którym wojownik wychodzi z linii ataku do korzystnej pozycji. Łączy pracę nóg z obrotem bioder.
Dolna strona zaciśniętej pięści od strony małego palca, dosłownie „żelazny młot”. W karate uderza się nią z góry lub z boku jak młotem.
Przyrząd hojo undo: pęk bambusowych prętów związany u góry i na dole lub pośrodku. Wbija się w niego palce, hartując ich końcówki.
Grupa bloków w karate, dosłownie „techniki przyjmujące”. Należą do niej age-uke, soto-uke, uchi-uke i gedan-barai, które nie ma słowa uke w nazwie.
Grzbiet zaciśniętej pięści, dosłownie „odwrócona pięść”. W karate prowadzi się nim smagające uderzenie uraken-uchi, zwykle w twarz lub skroń.
Druga najwyższa ocena w judo i karate, dosłownie „technika jest tu”. W judo dwa waza-ari dają ippon, w karate WKF to dwa punkty.