Słownik pojęć
Pełny słownik terminologii sztuk walki
Zakończenie walki dźwignią lub duszeniem, gdy przegrywający poddaje się klepnięciem (tapout).
Stany ZjednoczoneWyjątkowo ciężki drewniany miecz przeznaczony wyłącznie do wzmacniania cięć (suburi) w kendo i kenjutsu.
JaponiaKategoria rzutów w judo, w których atakujący poświęca własną równowagę i pada na podłoże.
Technika przewrócenia przeciwnika z pozycji dolnej (z guardu) do górnej pozycji dominującej.
BrazyliaRosyjski system walki oparty na głębokim rozluźnieniu, ciągłym oddechu, biomechanice i usuwaniu napięcia.
RosjaTradycyjne japońskie skarpety lub obuwie z oddzielonym paluchem.
Moment jednoczesnego wyrwania obu zapaśników sumo z przysiadu do pierwszego kontaktu, decydujący o rytmie, a często i o wyniku całej walki.
Seria ośmiu podstawowych uczniowskich układów technicznych (poomsae il jang – pal jang) w World Taekwondo.
Korea PołudniowaSztuka płynnego zejścia całym ciałem z linii ataku przeciwnika.
Technika zapaśnicza przenosząca walkę z postawy stojącej do parteru przez atak na nogi przeciwnika.
Fizyczny albo słowny sygnał, którym zawodnik oznajmia poddanie przy dźwigni czy duszeniu.
Tradycyjna i współczesna mata amortyzująca tworząca podłogę dojo.
Japońskie określenie ręki lub dłoni.
Podkategoria rzutów z postawy stojącej (nage-waza), w których głównym motorem rzutu są ramiona i barki.
Proste kopnięcie zatrzymujące stopą w muay thai, służące utrzymaniu dystansu od przeciwnika.
TajlandiaNiszczące kopnięcie golenią w muay thai, z pełnym przekręceniem bioder.
Podstawowa zasada ruchu w aikido, polegająca na obrocie ciała o 180 stopni, który przekierowuje siłę ataku.
Uderzenie dolną, małopalcową częścią zaciśniętej pięści, przypominające młot.
Ikoniczny rzut z poświęceniem (sutemi-waza), w którym atakujący pada na plecy i stopą opartą o brzuch przerzuca przeciwnika przez siebie.
Ćwiczący, który w ćwiczeniu w parach wykonuje technikę (rzut, dźwignię albo blok).
Tradycyjny okinawski przyrząd w formie wiązki grubych prętów bambusowych, do hartowania palców.
Duszenie naczyniowe nogami złączonymi w trójkąt wokół szyi i jednego ramienia przeciwnika.
Okrągła albo owalna osłona chroniąca dłoń przy japońskim mieczu lub shinai.
Rękojeść japońskiego miecza (katana, bokken) albo broni shinai.
Proste, tłokowe uderzenie pięścią albo pchnięcie bronią w japońskich sztukach walki.
Druga (tsukuri = wejście) i trzecia (kake = wykonanie) faza rzutu w judo.
Postawa na jednej nodze przypominająca żurawia, używana do obrony i przygotowania kopnięcia w karate.
Ćwiczenie w parach w tai chi rozwijające umiejętność wyczuwania, pochłaniania i neutralizowania siły przeciwnika.
ChinyOficjalny system walki wręcz używany przez jednostki specjalne armii Korei Południowej.
Zestaw 24 układów technicznych w taekwondo ITF, opracowanych przez generała Choi Hong Hi.
Pozycja obronna w BJJ i judo, w której zawodnik zwija się na kolanach i łokciach niczym w skorupie.
Najczęściej zwycięski rzut w judo olimpijskim, wymagający wyrzucenia nogi między uda przeciwnika.
Powtarzalne ćwiczenie wejścia do rzutu bez jego dokończenia, podstawowa metoda treningowa judo.
Ćwiczący, który rozpoczyna atak i następnie przyjmuje technikę obronną partnera.
Kategoria wszystkich bloków i odbić ramionami czy nogami w karate i jujutsu.
Sztuka bezpiecznych upadków i przewrotów chroniąca ciało przed urazem przy rzutach.
Błyskawiczne zamachowe uderzenie grzbietem pięści (kostkami) w twarz i okolicę skroni.
Proste, przebijające kopnięcie piętą w tył z obrotem ciała, w brzuch albo klatkę piersiową.
Górna część (bluza) tradycyjnego stroju treningowego gi.
Jedna z czterech podstawowych gard historycznej szermierki niemieckiej, w której miecz uniesiony jest wysoko nad głową albo barkiem.
NiemcyTrójka kluczowych zasad czasowych szermierki niemieckiej, opisujących inicjatywę, reakcję i jednoczesność działania.
Tradycyjne tajskie powitanie przez złożenie dłoni przed klatką piersiową i lekki ukłon głowy.
Tradycyjny tajski rytuał czci dla nauczycieli, rodziców i przodków przed walką muay thai.
Przyrostek i samodzielne pojęcie oznaczające technikę bojową lub umiejętność w japońskich sztukach walki.
Drugi w kolejności punkt w judo i karate (dwa waza-ari dają zwycięski ippon).
Tradycyjny kodeks moralności i cnót wojownika w chińskich sztukach walki.
Komenda „Stop!” albo „Koniec!”, którą kończy się ćwiczenie lub walkę.
Liniowe kopnięcie boczne trafiające zewnętrzną krawędzią stopy (sokuto) w żebra albo kolano.
Najwyższa i jedyna dożywotnia ranga w zawodowym sumo, nadawana wyłącznie zawodnikom o wyjątkowych wynikach i nienagannej postawie.
Tradycyjny japoński łuk długi o wyraźnie asymetrycznym kształcie, którego uchwyt leży mniej więcej w jednej trzeciej długości od dolnego końca, a nie pośrodku jak w łukach zachodnich.