Słownik pojęć
Pełny słownik terminologii sztuk walki
Tradycyjna przestrzeń treningowa południowoindyjskiej sztuki walki kalaripayattu, odpowiednik japońskiego dojo.
IndieGotowość, postawa gardy oraz osłona fizyczna i mentalna w sztukach walki.
JaponiaKomenda trenera albo sędziego nakazująca natychmiastowe przyjęcie bojowej postawy gardy.
Miejsce honorowe albo ściana frontowa dojo poświęcona założycielom i mistrzom.
Tytuł prezesa albo najwyższego przedstawiciela organizacji lub dojo centralnego.
Kategoria technik dźwigni i przeprostu stawów (łokieć, bark, nadgarstek) w budō.
Historyczny izraelski system taktycznej walki wręcz, używany przez oddziały Hagany przed powstaniem krav magi.
IzraelSkodyfikowany ciąg ruchów i technik bojowych wykonywanych przeciw wyobrażonym przeciwnikom.
Klasyczny rzut w judo i zapasach, w którym przeciwnika bierze się na oba ramiona (fireman’s carry).
Kategoria technik kontroli w parterze, obejmująca trzymania (osaekomi), dźwignie (kansetsu) i duszenia (shime).
Niszczące uderzenie kolanem w muay thai, kierowane w żebra, brzuch albo twarz.
TajlandiaOkrzyk bojowy służący uwolnieniu energii wewnętrznej i spięciu ciała.
Szeroka postawa boczna przypominająca siedzenie na koniu, ze stopami równoległymi.
Sport walki w postawie stojącej, łączący boks zachodni z kopnięciami i kolanami (według przepisów K-1).
Stany ZjednoczoneKoreańskie określenie okrzyku bojowego, odpowiednik japońskiego kiai. Skupia siłę i onieśmiela przeciwnika.
Korea PołudniowaDryl technik podstawowych (uderzeń, bloków, kopnięć i postaw), stanowiący filar treningu w budō.
Zupełnie pierwsze układy przygotowawcze (taikyoku 1–3) przeznaczone dla całkowicie początkujących w karate.
Błyskawiczne spięcie ciała i skupienie maksymalnej energii w jednym punkcie trafienia.
Niszcząca dźwignia na staw barkowy, wykorzystująca chwyt nadgarstka w kształt czwórki.
BrazyliaMłodszy stażem lub mniej doświadczony uczeń wobec starszych kolegów.
Postawa obronna w karate z 70% ciężaru na ugiętej tylnej nodze.
Tradycyjne japońskie sztuki walki powstałe przed reformami Meiji (przed 1868 r.).
Podkategoria rzutów w judo, w których dźwignią i punktem obrotu są biodra i miednica zawodnika.
Zasada błyskawicznej rotacji miednicy i bioder, przenoszącej masę ciała w uderzenie lub blok.
Twarda, wyściełana powierzchnia śródstopia pod palcami, używana do kopnięć prostych i pchających.
Nadgarstek lub przedramię, także nazwa ochraniacza dłoni w kendo.
Dźwignia na nadgarstek używana do wytrącenia przeciwnika z równowagi i rzucenia go na ziemię.
Pragmatyczny izraelski system taktycznej samoobrony nastawiony na natychmiastowe zneutralizowanie zagrożenia.
Jedno z pięciu cięć mistrzowskich szermierki niemieckiej, prowadzone ze skrzyżowanymi rękami w bok, w nadgarstki przeciwnika, służące przede wszystkim jako kontra na gardę ochs.
NiemcyWalka o dominujący chwyt kimona w judo, kluczowa dla rozpoczęcia rzutu.
Sparing i część walcząca w karate, sprawdzająca techniki wobec żywego przeciwnika.
Bawełniana wzmocniona kurtka (czerwona lub niebieska) z naramiennymi występami, używana w sambo.
RosjaPierwsza i najważniejsza faza każdego rzutu w judo lub aikido – wytrącenie przeciwnika z równowagi.
Koreańskie określenie tradycyjnej szkoły rodzinnej (kwan) oraz jej prezesa lub założyciela (kwanjangnim).
Tradycyjna sala treningowa i szkoła chińskich sztuk walki (kung-fu / wushu).
ChinyKonkurencja rozbijania desek, cegieł lub dachówek w koreańskich sztukach walki.
Walka zawodnicza i sparing w taekwondo z użyciem ochraniaczy i kamizelek elektronicznych.
Średni tytuł nauczycielski w systemie shōgō (zwykle dla 6. i 7. dan).
Stopień uczniowski poprzedzający stopnie mistrzowskie dan.
Witalne i wrażliwe punkty anatomiczne ciała, wykorzystywane przy uderzeniach i dźwigniach.
Wyspecjalizowana sztuka badania i wykorzystania punktów akupresurowych i nerwowych w samoobronie.
Technika przechodzenia guardu w BJJ, w której atakujący chwyta i przeciąga nogę przeciwnika w poprzek własnego ciała, usuwając przeszkodę i otwierając drogę do kontroli bocznej.
Niszczące kopnięcie dolne, trafiające golenią w mięsień uda (czworogłowy) albo łydkę przeciwnika.
Dynamiczny dystans bojowy i odstęp czasowy między dwoma przeciwnikami.
Afrobrazylijski taniec i ćwiczenie bojowe wykonywane z drewnianymi kijami albo maczetami w rytm bębnów.
Podstawowe kopnięcie proste do przodu, trafiające śródstopiem (koshi) w brzuch albo podbródek.
Tradycyjny okinawski przyrząd do ćwiczenia uderzeń i hartowania powierzchni uderzeniowych.
Element chwytu, w którym podkłada się rękę pod szyję przeciwnika niczym „poduszkę”, wzmacniając dźwignię lub trzymanie.
Filozofia sprytu, przebiegłości i improwizacji, będąca kluczowym elementem stylu i ducha capoeiry.
Otarcie skóry powstałe od tarcia podbiciem stopy lub kolanami o matę podczas walki w parterze.