Mok Yan Jong

Podstawowe informacje

O kata

Mok Yan Jong to forma Wing Chun, którą ćwiczy się nie w powietrzu, lecz na drewnianym manekinie. Manekin ma trzy ramiona i jedną nogę i według angielskiej Wikipedii przedstawia ciało przeciwnika w różnych pozycjach oraz linie siły, które z niego wychodzą. Barry Pang określa ją jako najbardziej zaawansowaną formę stylu; w wersji nauczanej przez Yip Mana ma 116 ruchów podzielonych na osiem sekcji. Szkoła Samuela Kwoka (kwokwingchun.com) wyjaśnia, czym różni się od trzech form bez broni: ich techniki muszą w walce dostosować się do sytuacji, tymczasem tutaj celują wprost w ramiona, nogę i tułów manekina. Forma przejmuje zastosowania z tych trzech form i dodaje do nich ściągnięcie za kark oraz kolejne kopnięcia. Manekin niemal się nie porusza, więc ćwiczący uczy się ruchliwości, okrążając go, a jednocześnie kryjąc się i atakując. Za główne korzyści to samo źródło uznaje właściwy dystans, siłę z bioder (yiu ma) i czystą strukturę techniki, a do tego hartowanie rąk i ramion. Sztywny manekin sam zdradza błędy: zły kąt osłony albo źle poprowadzona siła kończy się utratą równowagi albo bolesnym uderzeniem i utrudnia też kolejny ruch.

Kata w poszczególnych stylach

Znaczenie nazwy

Angielska Wikipedia tłumaczy chińskie znaki 木人樁 (kantońskie muk yan jong, pinyin mu ren zhuang) jako pal drewnianego człowieka, czyli drewniany manekin. Forma i narzędzie noszą więc jedną nazwę. Yip Ching w artykule na kwokwingchun.com nazywa ją esencją trzech form Wing Chun bez broni i kluczem do treningu całej umiejętności.

Twórca i historia

Angielska Wikipedia podaje rozpowszechnioną legendę, według której mniszka Ng Mui połączyła w jeden 108 osobnych drewnianych manekinów z klasztoru Shaolin. Szkoła Samuela Kwoka również uważa, że pomysł ćwiczenia na manekinie powstał w klasztorach Shaolin, dzisiejszą postać formy przypisuje jednak Yip Manowi: ułożył ją ze 108 technik, a później dodał kopnięcia, dzięki czemu powstało 116 ruchów. Według Barry'ego Panga przesunął na początek sekcję, której pierwotnie tam nie było, gdy dostrzegł jej znaczenie. Yip Man w Hongkongu według Wikipedii zaprojektował też manekina zawieszonego na ścianie na sprężystych listwach, żeby zmieścił się w mieszkaniu; starsze manekiny były osadzone w ziemi. Według kwokwingchun.com pokazywał formę jeszcze w 1972 roku.

Różnice między stylami

Ile ruchów ma forma, zależy od linii. Globalwingchunacademy.com podaje, że poza systemem Wang Kiua pierwotna wersja o 108 ruchach jest dziś ćwiczona rzadko, a powszechna jest wersja o 116 ruchach. Wong Si Wing nauczył się od Wang Kiua wersji o 108 ruchach, dlatego autor sądzi, że Yip Man nadal uczył obu; według tego samego źródła zarówno Wang Kiu, jak i Duncan Leung mówili, że Yip Man często zmieniał różne rzeczy. Szkoła Samuela Kwoka przyznaje, że linie ćwiczą formę różnie, ale za najbardziej rozpowszechnioną uważa wersję Yip Mana.

Bunkai – zastosowania

Barry Pang zwraca uwagę, że forma zaczyna się chwytem, który często odczytuje się jako jednoczesne uchwycenie ramienia i głowy; według niego chodzi głównie o ustawienie dystansu, bo z właściwej pozycji wobec przeciwnika łatwiej kontrolować i wydać siłę. Globalwingchunacademy.com opisuje pierwszą sekcję jako tan sau z uderzeniem w kark, rękę ściągającą za kark i bong sau. Właśnie tej sekcji uczy się tam początkujących, bo można z niej ułożyć wiele ćwiczeń bojowych, a Wang Kiu według tej samej szkoły twierdził, że większość walk w Hongkongu wygrano kilkoma ruchami z niej.

Techniki w kata