Nunchaku

Podstawowe informacje

O broni

Nunchaku składa się z dwóch krótkich kijów połączonych sznurem lub łańcuchem. Ryukiuańskie słowo nunchaku pochodzi prawdopodobnie od chińskiego (min) wyrażenia nng chat kun. Pierwsza pisemna wzmianka o podobnej broni znajduje się w chińskim wojskowym kompendium Wujing Zongyao z okresu Song Północnej. Na temat okinawskiego pochodzenia krążą dwie niepotwierdzone teorie: powstanie z końskiego wędzidła mūgē, które szlachta ukrywała jako broń schowaną, albo z narzędzia do młócenia zboża. Stare okinawskie nunchaku były małe, co najwyżej około 30 cm. Dzisiejsze mają kije zwykle o długości 25 do 45 cm, a całkowitą długość 70 do 100 cm. Kije wykonywano z twardego drewna, na przykład dębu, a sznur z korzeni adanu, włókien palmowych, końskiego włosia lub ludzkich włosów. Sznur nazywa się himo, dolny koniec kija kontei. Nunchaku używa się głównie w okinawskim kobudō i karate, a także w koreańskim hapkido i filipińskiej eskrimie. Wcześniej nie istniała szeroko znana tradycyjna kata, ponieważ broń służyła jako broń skryta. Taira Shinken stworzył katę Maezato no Nunchaku, uczoną w Ryūkyū Kobudō; w kobudō Matayoshi ćwiczy się Nunchaku no Kata. Broń rozpowszechnili Bruce Lee i Dan Inosanto. Lee walczył nią w kilku scenach filmu Fist of Fury (1972), a podczas nagrywania Enter the Dragon (1973) jej użycie rozwijał z nim dalej Tadashi Yamashita. Jest to również charakterystyczna broń Michelangela z Wojowniczych Żółwi Ninja.

Części broni

• Łańcuch lub lina — himo
• Tok — kontei

Pokrewne rodzaje broni

• Odpowiednik w innej kulturze: Tabak-toyok

Katy z użyciem tej broni

Postacie

• Bruce Lee — Popularyzator

Filmy

• Fist of Fury (1972)
• Enter the Dragon (1973)

Pielęgnacja

• Pielęgnacja broni drewnianej
• Pielęgnacja lin, sznurów i łańcuchów