Miecz długi
Inne nazwy: bastard sword, hand-and-a-half sword, langes Schwert
Europejski dwuręczny miecz z krzyżową jelcem i dwusiecznym ostrzem, używany około 1350–1550; uczy go już najstarszy znany niemiecki podręcznik szermierki.
Podstawowe informacje
O broni
Miecz długi to europejski miecz późnego średniowiecza i renesansu, prowadzony obiema rękami. Jako osobny typ można go rozpoznać w latach około 1350-1550. W XVI wieku jego wojskowe użycie w większości się skończyło; w Szwajcarii od około 1520 roku zaczęła go wypierać szabla i do 1550 roku wyszedł tam z użycia. Całkowita długość wynosi zwykle od 100 do 140 cm, z czego ostrze mierzy 80-110 cm, a rękojeść 20-30 cm. Masa jest podawana między 1,8 a 3 kg. Miecz ma proste dwusieczne ostrze, krzyżowy jelec i głowicę. Używali go rycerze w pełnej płytowej zbroi, pieszo i na koniu; od końca XV wieku jest poświadczony też u nieopancerzonych żołnierzy i najemników. Przy chwycie półmieczowym (Halbschwert) szermierz trzymał jedną ręką rękojeść, a drugą ostrze, by lepiej kontrolować pchnięcie. Przy uderzeniu zwanym Mordstreich chwytał miecz za ostrze i bił głowicą lub jelcem jak młotem. Najstarszy znany podręcznik niemieckiej szkoły poświęcony mieczowi długiemu, rękopis 3227a, datuje się na około 1389 rok, choć ta data jest sporna. Zapisuje on nauki Johannesa Liechtenauera, których wersety później przełożył na jasną prozę Sigmund Ringeck. Samo określenie miecz długi wróciło do użycia dopiero w latach 2000, w związku z rekonstrukcją niemieckiej szkoły szermierki.
Pokrewne rodzaje broni
Pielęgnacja
Źródła historyczne
- Hausbuch norymberski (MS 3227a) — Pseudo-Döbringer, 1390 (nejstarší příručka k dlouhému meči, kol. 1389 (sporná datace))
- Codex Ringeck (Mscr.Dresd.C.487) — Johannes Liechtenauer, 1504–1519 (Ringeckova glosa Liechtenauera)