Estoc
Dosłownie: pchnięcie
Inne nazwy: tuck
Europejska odmiana miecza długiego XIV-XVII wieku, ostrze bez krawędzi siecznej, tylko sztych, przeznaczona do przebijania kolczugi lub płytowej zbroi.
Podstawowe informacje
O broni
Estok, po angielsku tuck, był używany od XIV do XVII wieku jako odmiana miecza długiego przeznaczona do walki z kolczugą lub płytową zbroją. Francuskie słowo estoc oznacza pchnięcie. Ostrze miało zwykle 91-132 cm długości, przekrój trójkątny, kwadratowy, romboidalny lub płaski sześcioboczny, bez krawędzi siecznej, tylko z ostrym końcem. Estoki ważą przeciętnie około 2 kg, a żaden znany egzemplarz nie przekracza 2,7 kg. Większość prowadzono oburącz, albo w chwycie półmieczowym z jedną ręką na ostrzu, albo obiema rękami na rękojeści. Służyły też do polowania na dziki, niedźwiedzie i jelenie, zwykle z siodła; około 1500 roku cienki koniec u niektórych zastępowano ostrzem oszczepu myśliwskiego. Cesarz Maksymilian I jest przedstawiony z taką bronią po polowaniu. Generał George Monck zalecał żołnierzom „dobry, sztywny tuck, nie za długi”. Nazwą estok określa się dziś też miecz, którym matador zabija byka w hiszpańskiej korridzie.
Pokrewne rodzaje broni
- Odmiana broni: Miecz długi