Forma 32 ruchów z mieczem jian

Podstawowe informacje

O kata

Formę 32 ruchów z prostym mieczem jian wydał w 1957 roku chiński państwowy komitet kultury fizycznej. Według chińskiej Państwowej Generalnej Administracji Sportu opracował ją jako materiał dydaktyczny Li Tianji, główny autor podręcznika uproszczonego taijiquan. Ruchy pochodzą z tradycyjnego miecza stylu Yang: według tjqworld.com forma skraca tradycyjną sekwencję, zachowując jej klasyczne techniki miecza, a według Tai Chi Notebook dodatkowo przestawia niektóre ruchy i wykonuje je nieco inaczej. Oprócz otwarcia i zakończenia ma 32 ruchy w czterech grupach po osiem. Każdy nosi nazwę techniczną i obrazową: pchnięcie w postawie zamkniętej nazywa się Ważka dotyka wody, końcowe proste pchnięcie z wypadu Wskazujący południe. Szanghajskie Wspólnotowe Stowarzyszenie Sportowe wymienia główne techniki prowadzenia miecza: cofnięcie, pociągnięcie, niskie zamachnięcie, pchnięcie, dziobnięcie czubkiem i cięcie. Wolna ręka trzyma palce miecza i, według Michaela Garofalo, puszcza je tylko wtedy, gdy podpiera rękę z mieczem. Regulamin zawodów IWUF z 2024 roku wymienia ją wśród form obowiązkowych z czasem trzy do czterech minut. Trzymany pionowo w lewej ręce miecz musi według tego samego regulaminu sięgać czubkiem co najmniej do górnej krawędzi ucha.

Kata w poszczególnych stylach

Twórca i historia

Według chińskiej Państwowej Generalnej Administracji Sportu Li Tianji kierował od 1954 roku grupą trenerską pierwszej chińskiej reprezentacji narodowej w wushu, a w 1955 roku napisał dla państwowego komitetu kultury fizycznej podręcznik uproszczonego taijiquan. Później opracował kolejno dalsze materiały dydaktyczne: osiem kawałków brokatu baduanjin, formę taijiquan o 88 ruchach, ćwiczenie w parach tuishou oraz miecz o 32 ruchach. Tai Chi Notebook wskazuje go wprost jako twórcę formy i umieszcza jej powstanie w tym samym okresie co formę o 24 ruchach. Szanghajskie Wspólnotowe Stowarzyszenie Sportowe pisze, że powstanie formy zorganizował komitet państwowy, a Michael Garofalo (egreenway.com) wymienia ją jako standardową formę komitetu z 1957 roku.

Najtrudniejsze miejsce

Regulamin zawodów IWUF opisuje dla taijijian osiem technik, wśród nich dziobnięcie dian jian: klinga stoi na krawędzi, nadgarstek unosi się, a czubek dziobie do przodu i w dół. Pojawia się już w pierwszym ruchu i ponownie w dziobnięciu z pustej postawy, zwanym Niebiański koń galopuje po niebie. Przy cięciu z pustej postawy w czwartej grupie Szanghajskie Wspólnotowe Stowarzyszenie Sportowe przypomina, że nie wolno go mylić z dziobnięciem. Przy pociągnięciach w prawo i w lewo podaje krok około 30 stopni od linii środkowej oraz obrót dłoni: przy pociągnięciu w prawo dłonią w dół, w lewo w górę.

Na zawodach

Na 4. mistrzostwach świata w taijiquan w 2024 roku w Singapurze formę ćwiczono w konkurencji głównej tylko w grupie wiekowej A (14–17 lat); dorośli z grup B (18–39 lat) i C (40–65 lat) prezentowali ją w konkurencji pokazowej. Limit czasu trzy do czterech minut obowiązywał w obu. Dla porównania Michael Garofalo podaje zmierzone czasy różnych ćwiczących od 2 minut 22 sekund do 4 minut 31 sekund.

Klasyfikacja na zawodach

• IWUF (Międzynarodowa Federacja Wushu) – Taijiquan — Układ obowiązkowy ↗