Jian
剑 · jiàn
Chiński obosieczny, prosty miecz wzmiankowany już w źródłach z VII wieku p.n.e.; dziś ćwiczony głównie w taijiquan i sportowym wushu.
Podstawowe informacje
ChinyO broni
Jian to chiński obosieczny, prosty miecz. Najstarsze chińskie źródła, które go wspominają, pochodzą z VII wieku p.n.e., z okresu Wiosen i Jesieni. Do najstarszych zachowanych egzemplarzy należy miecz Goujiana. Tradycyjne klingi kuto techniką sanmei ("trzy płyty"): rdzeń z twardej stali zaciskano między dwiema płytami stali mniej twardej. Klinga dzieli się na trzy odcinki – ostrze jiànfēng, środkową część zhōngrèn i nasadę jiàngēn przy jelcu. Historyczne jednoręczne jiany miały klingę o długości 45–80 cm; miecz z klingą około 70 cm ważył 700–900 g. Do rękojeści bywa przymocowana kutas, dziś już głównie jako ozdoba. Większość dzisiejszych jianów to giętkie miecze do taijiquan i wushu, przeznaczone głównie do pokazów. Do znanych form należą Sancai Jian, Kunwu Jian i Wudang Xuanmen Jian. W szkołach sztuk walki nauka jianu zaczyna się zwykle drewnianym mieczem treningowym. Dawni szermierze próbowali cięć na celach z bambusa, słomy ryżowej lub młodych drzewek. W sztuce buddyjskiej bodhisattwa Mandziuśri trzyma jian; miecz nazywa się wtedy "mieczem mądrości". Z jianem bywa też łączony taoistyczny nieśmiertelny Lü Dongbin.
Części broni
- Sztych — jiànfēng
- Ostrze — zhōngrèn