Kururunfa

Podstawowe informacje

O kata

Kururunfa (久留頓破) należy do zaawansowanych kat Goju-ryu i ćwiczy się ją także w Shito-ryu. Japońska federacja JKF opisuje ją jako katę z wieloma technikami ataku i obrony otwartą dłonią oraz z licznymi szybkimi fragmentami. Ruch według JKF przeplata się w niej między błyskawicznym wypadem, jaki wykonuje kot, a lepką, wytrwałą pracą ramion zwaną muchimi. Od ćwiczącego oczekuje się płynnego przejścia z bezruchu w ruch. Dojo goju.co.uk wyróżnia w niej trzy rodzaje pracy ciałem (tai sabaki): krok w bok, zygzakowaty unik i skręt bioder. Spośród postaw wymienia shiko dachi, neko ashi dachi i zenkutsu dachi, a przejścia między nimi opisuje jako szybkie, płynne i zarazem wybuchowe. Według tego samego dojo kata naśladuje smoka: kopnięcie sokuto geri przedstawia jego odbicie od powierzchni wody przy wzlocie, a niskie uderzenie dłonią uderzenie ogonem o wodę. Według angielskiej Wikipedii Kururunfa była specjalnością Miyazata Eiichiego. JKF zalicza ją do drugiej grupy kat wyznaczonych (dai ni shitei gata), a federacja WUKF w swojej liście z 2024 roku dopuszcza ją jako opcjonalną katę (tokui) dla Goju-ryu, Shito-ryu, Shukokai i Sankukai. Ile ma ruchów i okrzyków kiai, nie udało nam się znaleźć w źródłach.

Kata w poszczególnych stylach

Znaczenie nazwy

Angielska Wikipedia tłumaczy nazwę Kururunfa (久留頓破) jako „długo trzymać i nagle uderzyć”. Klub GKR rozkłada ją na sylaby: ku oznacza długo (lub zawsze), ru trzymać (lub nieruchomo), run nagle, a fa rwać lub łamać, tak jak fa w Saifa. Całość podaje wtedy jako „zawsze w spokoju, nagle uderzyć” lub „cierpliwie czekać, nagle zniszczyć”. Dojo goju.co.uk podaje dwie inne wykładnie: „utrzymać pozycję” i „zniszczyć dawnymi technikami modliszki”. Japońska Wikipedia zna oprócz zapisu 久留頓破 także 来留破.

Twórca i historia

Według klubu GKR Kururunfa przywiózł z Chin Higaonna Kanryo i nauczył się jej najprawdopodobniej od mistrza, którego GKR nazywa Ryu Ro Ko. Angielska Wikipedia pisze o Higaonnie, że w marcu 1873 roku popłynął do Fuzhou, najpierw trenował w dojo Kojo Taiteia, a potem u człowieka znanego jako Ryu Ryu Ko; jego prawdziwe imię się nie zachowało, ponieważ Higaonna nie umiał czytać ani pisać. Angielska Wikipedia w artykule o Goju-ryu dodaje, że techniki katy wywodzą się z chińskiego stylu modliszki.

Różnice między stylami

Angielska Wikipedia w artykułach o Shito-ryu i o Mabunim Kenwie zestawia ze sobą dwa programy, z których czerpał Mabuni, Itosu i Higaonny. Program Higaonny podkreślał, według niej, ruch okrężny i walkę na krótszym dystansie, co widać w katach Seipai i Kururunfa; Naha-te Mabuni uczył się bezpośrednio od Higaonny. Klub GKR wyraźnie pisze, że jego wersja pochodzi z japońskiego Goju-ryu, a nie z wersji okinawskiej, która według niego bardziej przypomina kung-fu. Na liście WUKF z 2024 roku Sankukai wymienia katę pod nazwą Kururunfa (Hyakuhachi).

Bunkai – zastosowania

Klub GKR opisuje Kururunfa jako katę, na której uczono się sposobu walki z większym przeciwnikiem: spokojnie czekać na zdecydowany atak, uniknąć krokiem w bok i odpowiedzieć kopnięciem w kolano, zahaczeniem lub chwytem (kakete), uderzeniem dłonią, złamaniem ramienia lub rzutem. Blog Sanzinsoo pokazuje konkretną analizę: blok uderzenia na poziom środkowy, skręt nadgarstka przeciwnika, dźwignia przez własne ramię i jednocześnie uderzenie łokciem do tyłu w splot słoneczny. Autor bloga Karate underground odczytuje postawę z rękami nad głową w środku katy jako obronę przed full nelsonem od tyłu: łokcie idą w dół i rozluźniają uchwyt, ćwiczący następnie chwyta przeciwnika za nadgarstek, rozciąga mu ramiona i przy kroku w zenkutsu dachi ściąga go do uderzenia głową.

Klasyfikacja na zawodach

• Karate sportowe (WKF) — Oficjalna lista kata · obowiązuje od 1.01.2026 ↗
• WUKF (Światowa Unia Federacji Karate-Do) – Goju-ryu — Tokui (dowolne) · obowiązuje od 26.04.2024 ↗
• WUKF (Światowa Unia Federacji Karate-Do) – Sankukai — Tokui (dowolne) · obowiązuje od 26.04.2024 ↗
• WUKF (Światowa Unia Federacji Karate-Do) – Shito-ryu — Tokui (dowolne) · obowiązuje od 26.04.2024 ↗