Zweihänder
Inne nazwy: spada a due mani, Bihänder, Bidenhänder, spadone, Doppelhänder, Beidhänder
Wielki miecz dwuręczny z XVI wieku, długi do 213 cm, broń niemieckich lancknechtów; we Włoszech zwany spadone, o walce nim pisali Marozzo i di Grassi.
Podstawowe informacje
NiemcyO broni
Zweihänder to wielki miecz dwuręczny używany głównie w XVI wieku. Od czasów Maksymiliana I stał się rozpoznawalną bronią niemieckich lancknechtów i stanowi szczyt trendu bardzo wielkich mieczy, który zaczął się w XIV wieku. Włosi nazywają go spadone. Według włoskich źródeł uzyskał ostateczną postać w XV wieku w krajach wokół Świętego Cesarstwa Rzymskiego, we Włoszech, Niemczech i Szwajcarii. Pochodzi prawdopodobnie z Hiszpanii, gdzie jednak montante nigdy nie osiągnął ogromnych rozmiarów niemieckich egzemplarzy. Całkowita długość dochodziła do 213 cm, waga 2 do 4 kg. Rękojeść mierzyła co najmniej 25 cm, źródła włoskie podają cztery dłonie, około 50 cm, a klinga około metra. Późniejsze egzemplarze mają nad rykaszetem haki Parierhaken. Klinga mogła być falista, wtedy miecz nazywano Flammenschwert. Piechurzy w pierwszych szeregach przecinali nim las nieprzyjacielskich pik i chwytali go także za rykaszet. Niemiecki oddział najemny Czarna Chorągiew miał wśród 17 000 ludzi 2000 szermierzy z mieczem dwuręcznym. Czy jego posiadacze otrzymywali podwójny żołd (Doppelsöldner), jest kwestią sporną. Na koniec XVI wieku wyparli go z pól bitewnych arkebuzerzy, jako broń pojedynkowa przetrwał co najmniej do końca XVII wieku. Włoską tradycję miecza na dwie ręce utrwalają Filippo Vadi (De arte gladiatoria dimicandi, 1482–1487), bolończyk Achille Marozzo (Opera Nova, Modena 1536) i Giacomo di Grassi (Wenecja 1570). Po niemiecku nazywa się go też Bihänder lub Bidenhänder.
Części broni
- Jelec — Parierhaken