Katana
刀 · katana
Japoński miecz o zakrzywionym, jednosiecznym ostrzu dłuższym niż dwa shaku, z długim uchwytem do trzymania dwiema rękami, noszony przez samurajów w parze daishō.
Podstawowe informacje
JaponiaO broni
Katana to japoński miecz o zakrzywionym, jednosiecznym ostrzu i długim uchwycie do trzymania dwiema rękami. Wykształcił się z krótkiego miecza sasuga, rodzaju tantō, który nosili niżsi samuraje walczący pieszo w okresie Kamakura (1185–1333). Od okresu Muromachi wiele starych mieczy tachi skracano od trzpienia i przerabiano na katany. Ostrze (nagasa) z definicji ma ponad dwa shaku, czyli około 60 cm. Tradycyjnie kuje się je ze stali tamahagane. Przed hartowaniem kowal pokrywa je kilkoma warstwami mokrej gliny, ostrze tylko cienką warstwą, a potem hartuje w wodzie. Trzpień (nakago) stanowi jedną całość z ostrzem i jest utrzymywany w uchwycie (tsuka) kołkiem mekugi. W bitwach okresu Sengoku (XVI wiek) głównym uzbrojeniem były łuk yumi, kopia yari i strzelba tanegashima, katana i tachi służyły tylko do walki wręcz. Dziś katany używa się w treningu aikido, iaijutsu, battōjutsu, iaidō, kenjutsu, kendō, ninjutsu, Tenshin Shōden Katori Shintō-ryū i shinkendō. Ze względów bezpieczeństwa na treningu bierze się tępe iaitō lub drewniany bokken; ostra katana służy głównie do tameshigiri, próbnego cięcia bambusa lub zwiniętej maty. Szogunat Tokugawa nakazywał samurajom noszenie katany wraz z krótszym mieczem jako parę daishō. Katanę i tachi wręczano też jako dary między daimyō i samurajami lub jako ofiary dla kami w sintoistycznych świątyniach.
Części broni
- Rękojeść — tsuka