Dao
刀 · dāo
Zbiorcza nazwa chińskich jednosiecznych szabli – od brązowego zhibeidao z dynastii Shang po daoshu, dyscyplinę sportową dzisiejszego wushu.
Podstawowe informacje
ChinyO broni
Dao to chińska zbiorcza nazwa mieczy i szabli jednosiecznych. Najstarsze dao pochodzą z epoki bronzu, z dynastii Shang, i nazywają się zhibeidao – noże z prostym grzbietem. Początkowo były z bronzu, w późnym okresie Walczących Królestw już z żelaza lub stali. Do końca okresu Trzech Królestw jednosieczne dao na polu walki wyparło obosieczny jian niemal całkowicie. Wpływ mongolski, trwający także za dynastii Ming i Qing, spopularyzował wyraźniej zakrzywione klingi. Późne dao han miały okrągłe rękojeści z pierścieniową głowicą i mierzyły 85–114 cm. Jelce bywają dyskowate i często wgłębione, by deszcz nie wpadał do pochwy a krew nie ściekała na rękojeść. Rękojeść bywa czasem nachylona wbrew krzywiźnie klingi. Głównymi typami są liuyedao (szabla o liściu wierzby), yanmaodao, piandao i niuweidao; niuweidao, "szabla wolego ogona", pojawia się dopiero na początku XIX wieku, i tylko jako broń cywilna. Tradycyjne powiedzenie mówi, że szabli dao uczy się tydzień, lancy qiang miesiąc, a miecza jian rok. Forma z szablą, daoshu, była za swą popularność jedną z czterech głównych dyscyplin broni na 1. mistrzostwach świata w wushu. Według reguł IWUF z 2024 roku forma musi trwać 1:20–1:35 minuty. Wielkie dao, dadao, użyły niektóre chińskie milicje przeciw wojskom japońskim w drugiej wojnie chińsko-japońskiej.