Niuweidao

Podstawowe informacje

PochodzenieChiny

Rodzaj broniSzabla

Sposób działaniaSieczna

MateriałStal

Okres użyciaXIX wiek, XX wiek, Współcześnie

Pierwotne przeznaczenieSamoobrona cywilna i pojedynek

Przeznaczona przeciwPrzeciw nieopancerzonym

Długość83–86 cm

Waga686–872 g

O broni

Niuweidao (chińskie 牛尾刀, dosłownie szabla wolego ogona) to późny typ chińskiej jednosiecznej szabli dao. Po raz pierwszy odnotowano ją w XIX wieku, w drugiej połowie dynastii Qing, i to wyłącznie jako broń cywilną; nie ma dowodów na jej wydawanie wojsku. Handlarz bronią antyczną Mandarin Mansion umieszcza jej powstanie w środowisku cywilnym północnych Chin około połowy XIX wieku. Sama nazwa niuweidao, według tego samego źródła, nie występuje w tekstach z epoki (także w podręczniku walki Jin Yiminga z 1932 roku) i może być nowotworem. Ostrze jest cienkie i szerokie, a w miejscu najsilniejszego uderzenia wyraźnie się rozszerza i spłaszcza, dzięki czemu powstaje cienka krawędź na szeroko wygiętym łuku. Dwa zachowane egzemplarze z późnego okresu Qing i wczesnej republiki mierzą 83 i 86 cm, z ostrzem powyżej 66 cm, i ważą bez pochwy 686 i 872 gramy. Mają stalowe ostrze z rowkami i żelazne okucia. Nadawała się do głębokich cięć w nieopancerzone cele i odzwierciedlała czasy, gdy broń palna wyparła zbroję z pola bitwy. Była bardzo popularna zarówno wśród powstańców, jak i ich przeciwników przed upadkiem dynastii Qing oraz w epoce watażków na początku XX wieku. Dziś jest archetypiczną „chińską szeroką szablą” filmów kung-fu. W filmach i współczesnej literaturze osadzonych w dawniejszych czasach bywa więc często anachronizmem.

Części broni

• Głownia
• Zbrocze

Pokrewne rodzaje broni

• Odmiana broni: Dao

Pielęgnacja

• Pielęgnacja głowni ze stali i żelaza