Yang Chengfu

Podstawowe informacje

Data urodzenia1883

Data śmierci1936

Kraj pochodzeniaChiny

Znany również jakoYang Zhaoqing

Biografia

Yang Chengfu, z domu Yang Zhaoqing, był chińskim mistrzem taijiquan, wnukiem Yang Luchana i twórcą wielkiej ramy, która stała się najpowszechniejszą postacią stylu Yang. Według oficjalnej witryny rodowego stowarzyszenia urodził się w 1883 roku, a zmarł w 1936 roku.

Od wczesnego dzieciństwa uczył go ojciec Yang Jianhou, a według witryny rodzinnej wyszedł od jego przeróbki średniej ramy. Około 1914 roku, według książki Chen Family T'ai Chi Ch'uan, pokazał długą sekwencję na dorocznym zebraniu pekińskiego towarzystwa badań nad wychowaniem fizycznym, a według angielskiej Wikipedii potem publicznie uczył w Pekinie. W latach trzydziestych uczył w Szanghaju na zaproszenie ucznia Chen Weiminga, a także w Guangzhou.

Dziesięć podstawowych zasad taijiquan przekazał ustnie, a zapisał je jego uczeń Chen Weiming. W 1934 roku ukazała się książka Taijiquan tiyong quanshu, przy której powstaniu pracowali uczniowie Dong Yingjie i Cheng Man-ch'ing, a którą w 2005 roku przetłumaczył na angielski Louis Swaim. Państwowy portal dziedzictwa niematerialnego podaje, że dzisiejszy styl Yang to w większości rama ustalona właśnie przez niego.

Jego synowie Yang Shouzhong, Yang Zhenji, Yang Zhenduo i Yang Zhenguo przekazywali tradycję dalej, a styl Yang z Yongnian wpisano w 2006 roku na krajowy wykaz dziedzictwa niematerialnego Chin. Kto naprawdę napisał książkę z 1934 roku, jest sporne. Nie udało nam się zweryfikować w oryginale cytatu z jego książki.

Młodość

Według oficjalnej witryny International Yang Family Tai Chi Chuan Association Yang Chengfu urodził się w 1883 roku jako Yang Zhaoqing i zmarł w 1936 roku, dnia ani miejsca witryna nie podaje. Był wnukiem Yang Luchana, twórcy stylu Yang, i synem Yang Jianhou. Według witryny rodzinnej pobierał nauki u ojca już od wczesnego dzieciństwa.

Szkolenie i nauczyciele

Według witryny rodzinnej wyszedł od przeróbki średniej ramy dokonanej przez ojca i stopniowo stworzył wielką ramę. Jest ona według witryny dziś najpowszechniejszą postacią stylu Yang i można ją ćwiczyć w postawach wysokich, średnich i niskich. W rozdziale książki z 1934 roku, który opowiedział Zhang Hongkui, podaje pięć zasad ćwiczenia, wśród nich trzymać głowę wyprostowaną i chodzić jak kot przy rozróżnianiu pustego i pełnego.

Wkład i innowacje

Około 1914 roku pokazał długą sekwencję na dorocznym zebraniu pekińskiego towarzystwa badań nad wychowaniem fizycznym wraz z Wu Jianquanem, jak podaje książka Chen Family T'ai Chi Ch'uan. Angielska Wikipedia podaje, że w latach od 1914 do 1928 uczył publiczność w Pekinie. W latach trzydziestych uczył według książki swojego syna Yang Zhenji w Szanghaju na zaproszenie Chen Weiminga, a także w Guangzhou. Dziesięć podstawowych zasad taijiquan przekazał ustnie, a jego uczeń Chen Weiming je zapisał. Książka Taijiquan tiyong quanshu ukazała się w 1934 roku, a po angielsku przetłumaczył ją w 2005 roku Louis Swaim.

Legendy i udokumentowane fakty

Państwowy portal mówi o ramie średniej, witryna rodzinna o ramie wielkiej, źródła określają więc tę samą formę różnie. Na forum stowarzyszenia rodowego cytuje się Yang Zhenji, według którego książkę z 1934 roku napisał na podstawie słów ojca uczeń Cheng Man-ch'ing. Z pierwotną przedmową się nie zapoznaliśmy. Twierdzenia, że Yang Chengfu uczył w pałacu cesarskim, nie znaleźliśmy w źródłach, uczestnicy dyskusji przypisują je raczej Yang Luchanowi i Yang Banhou. Według tego samego forum Yangowie uznawali Cheng Man-ch'ing za ucznia ojca, jego skróconej formy jednak nie przyjęli.

Dziedzictwo

Państwowy portal niematerialnego dziedzictwa kulturowego Chin podaje, że dzisiejszy styl Yang to w większości rama ustalona przez Yang Chengfu, i określa ją jako średnią. Styl Yang z Yongnian wpisano na krajowy wykaz w 2006 roku. Witryna rodzinna wymienia jego synów Yang Shouzhonga (1911–1986), Yang Zhenji, Yang Zhenduo i Yang Zhenguo. Według książki drugiego syna, Yang Zhenji, rodzina po śmierci ojca wróciła do powiatu Yongnian w prowincji Hebei.

Nauczyciele, uczniowie i rodzina

Powiązane sztuki walki

Kata i formy