Tradycyjna wolna forma stylu Wu

Podstawowe informacje

O kata

Powolna forma stylu Wu (吳) — nie mylić ze stylem Wu (Hao), zapisywanym 武 — wyrosła z linii Yang. Wu Quanyou (1834–1902), kadet oficerski pochodzenia mandżurskiego, uczył się od 1850 roku u Yang Luchana, a później u jego syna Yang Banhou, od którego, według hongkońskiego HK01, przejął tak zwaną małą formę. Jego syn Wu Jianquan (1870–1942) dostosował formę ojca: wygładził przejawy fajin, skoki i nagłe zmiany tempa, aby mogła jej się łatwiej nauczyć szeroka publiczność. To właśnie z tej powolnej formy powstał odrębny styl Wu. Najbardziej rzuca się w oczy postawa ciała. W wielu pozycjach tułów wraz z głową pochyla się do przodu, plecy jednak pozostają proste i razem z wyprostowaną tylną nogą tworzą jedną linię. Postawy są wyższe, a kroki krótsze niż w stylu Yang, stopy kierują się równolegle do przodu, a ramiona kreślą raczej małe koła. Wu Gongzao w swojej książce z 1980 roku rozpisał formę na 108 pozycji, od początkowego Taiji qishi po końcowe He taiji; gałąź szanghajska liczy ten sam przebieg jako 89 nazw. Według australijskiego Tai Chi College pełne przejście trwa około 20 minut.

Kata w poszczególnych stylach

Twórca i historia

Według HK01 Wu Jianquan usunął z formy ojca powtarzające się i skoczne ruchy, uwypuklając jej miękką, odprowadzającą stronę. W 1928 roku przeniósł się z rodziną z Pekinu do Szanghaju, gdzie w 1935 roku założył Jianquan Taijiquan Association. Jego syn Wu Gongyi przeniósł w 1948 roku siedzibę rodu do Hongkongu, podczas gdy Wu Yinghua z mężem Ma Yueliangiem nadal prowadzili szkołę szanghajską. Obie gałęzie liczą dziś tę samą formę inaczej: linia rodowa według książki Wu Gongzao na 108 pozycji, gałąź szanghajska na 89 nazw.

Różnice między stylami

Według kanadyjskiej szkoły Ji Hong kolejność i nazwy ruchów są bardzo bliskie stylowi Yang; Wikipedia wspomina ponadto o postawie jeźdźca ze stopami bliżej siebie niż w nowoczesnych stylach Yang i Chen. Szybka forma stylu Wu zachowała fajin, skoki, ataki i tupnięcia, które Wu Jianquan usunął z formy powolnej; Wu Yinghua i Ma Yueliang pokazali ją publicznie po raz pierwszy w grudniu 1982 roku w Pekinie. Styl Wu (Hao), zapisywany znakiem 武, to odrębna linia z własnymi formami liczącymi 81, 49 i 96 pozycji.

Najtrudniejsze miejsce

Szkoła Ji Hong opisuje postawę ciała hasłem „ukośnie, a jednak prosto": ciało pochyla się do przodu, plecy jednak pozostają proste. Z każdym krokiem pochylenie przeplata się z odchyleniem, jak wierzba na wietrze.