Happoren

Podstawowe informacje

O kata

Nazwę 八歩連 czyta się w karate Happoren, Papuren lub Pappuren. Według Dimitrisa Petrakisa ze Shito-ryu Shukokai Union to warianty wymowy jednej nazwy, nie różne kata, a znaki oznaczają „osiem powiązanych kroków". Kata pochodzi z chińskiego boksu białego żurawia; Okinawańczyków nauczył jej Go Kenki (Wu Xiangui), handlarz herbatą z Fuzhou. Shitokai zalicza ją do trzech kata linii żurawia po Go Kenkim, obok Hakucho i Nipaipo. Pod tą samą nazwą ćwiczy się dziś także inne kata. Według Petrakisa rozsławiła je na zawodach WKF w 2007 roku japońska zawodniczka Hiromi Inagaki, która nauczyła się go od Tadashiego Hashimoto; Petrakis naliczył w nim co najmniej 38 ruchów. Starszą linię, według Tsutomu Kamohary, przekazał Tani Chojiro, który przejął ją zapewne od Miyagiego Chojuna i Kenwy Mabuniego. Tradycyjne przekazanie, według karatephilosophy.com, przeplata napięcie z rozluźnieniem i ma wiele wolnych technik ze zharmonizowanym oddechem, wersja turniejowa bywa szybka i wybuchowa. Liczba ruchów różni się w zależności od wersji; karatephilosophy.com podaje 64. Na oficjalnej liście kata WUKF z 2024 roku Papuren jest kata tokui zarówno dla Shito-ryu, jak i dla Shukokai.

Kata w poszczególnych stylach

Znaczenie nazwy

Znak 八 oznacza osiem i w języku japońskim czyta się hachi. Chińskie odczytanie ba bu lien Petrakis przenosi na japoński jako Pa-pu-rien; ponieważ sylaby pa i ha zapisuje się w katakanie tym samym znakiem, różniącym się tylko małym kółkiem (handakuten), obok Papurenu powstała też nazwa Happoren (パープーレン, ハーポーレン). Petrakis zalicza kata do tych, których nazwa niesie liczbę kroków, jak Gojushiho (54) czy Nijushiho (24), i pisze, że forma pierwotna rzeczywiście ma osiem kroków. Karatephilosophy.com dodaje, że wersja pierwotna mogła mieć osiem kroków, podczas gdy dzisiejsza jest znacznie dłuższa. Shito-ryu Shukokai Union zapisuje formę chińską jako 八步連, japońskie artykuły na bunka-bujutsu.com jako 八歩連.

Twórca i historia

Według karatebyjesse.com Go Kenki urodził się 20 stycznia 1886 roku w Fuzhou, na Okinawę przybył w 1912 roku, a zmarł w 1940 roku. W wolnym czasie uczył w swoim sklepie z herbatą garstkę miejscowych mistrzów, wśród nich Mabuniego, Miyagiego, Kyodę i Matayoshiego; Happoren określa się tam jako bardziej zaawansowaną postać dzisiejszego Sanchin. Według karateyalgomas.com Kenwa Mabuni nauczył się kata bezpośrednio od Go Kenkiego razem z Nipaipo i Haffa, i dostosował oraz uprościł techniki dla Shito-ryu. Linia Shukokai, według Tsutomu Kamohary, wiedzie od Taniego Chojiro do Haruyoshiego Yamady. W Shitokai, według japońskiego bloga bunka-bujutsu.com, Papuren wprowadzono formalnie około 2010 roku razem z kata Ananku i Matsumura Seisan, i szybko się rozpowszechnił. Autor bloga uważa, że ta forma nie ma związku z wersją Go Kenkiego, i wspomina drugą, wprowadzoną równolegle wersję, która trafiła zapewne od Mabuniego do Taniego.

Różnice między stylami

Autor bunka-bujutsu.com porównuje Shito-ryu z fuzhouskim stylem boksu ming he quan (krzyczącego żurawia): embusen mają podobny, ale różnice są duże – w pierwszych trzech krokach ming he quan powoli prostuje palce obu dłoni, podczas gdy Shito-ryu w tym miejscu wykonuje uderzenie krawędzią dłoni jedną ręką. Według tego samego autora to forma fuzhouskiego boksu żurawia, której yongchuński biały żuraw nie zna. Shukokai ćwiczy kata w dwóch kierunkach, na południe i na północ, a Petrakis tę zmianę przypisuje zapewne Yamadzie. Pappuren uczony jest też w niektórych szkołach Shotokanu, na przykład u Kosaku Yokoty, który szerzy Asai Shotokan. Petrakis zwraca uwagę, że wersje chińskie, wersja Patricka McCarthy'ego z 1988 roku i wersja Shukokai wyglądają dość odmiennie.

Klasyfikacja na zawodach

• Karate sportowe (WKF) — Oficjalna lista kata · obowiązuje od 1.01.2026 ↗
• WUKF (Światowa Unia Federacji Karate-Do) – Shito-ryu — Tokui (dowolne) · obowiązuje od 26.04.2024 ↗