Tradycyjna forma długa stylu Sun

Podstawowe informacje

O kata

Sun Lutang stworzył styl Sun taijiquan; według angielskiej Wikipedii był już uznanym mistrzem xingyiquan i baguazhang, zanim zaczął uczyć się taijiquan. Formę przedstawił w książce Taijiquan xue; Deyin Taijiquan Institute datuje ukończenie rękopisu na 1919 rok, angielska Wikipedia jego wydanie na 1921 rok. Najbardziej rzuca się w oczy krok. Gdy jedna noga robi krok naprzód lub w tył, druga podąża za nią o pół kroku, dzięki czemu ciężar ciała stale przenosi się między nogami, a długi wypad, typowy dla stylu Yang, niemal się tu nie pojawia. Postawy są wysokie, a wiele ruchów, zwłaszcza przy obrotach, łączy pozycje otwierania i zamykania rąk. Dlatego Deyin Taijiquan Institute nazywa ten styl taiji otwierania i zamykania albo żywego kroku, po chińsku kaihe huobu taijiquan. Forma nie zawiera głębokich przysiadów, skoków ani wybuchowego fajin. Liczba ruchów zależy od sposobu liczenia: Deyin Taijiquan Institute podaje 97, Michael Garofalo zarówno 97, jak i 98, a angielska Wikipedia podsumowuje obie wersje. Według totaltaichi.com pełne przejście trwa od 15 do 20 minut. Program Tai Chi for Arthritis Paula Lama opiera się na stylu Sun; jego instytut wybrał go ze względu na ruchliwość i równowagę.

Twórca i historia

Według angielskiej Wikipedii Sun Lutang uczył się taijiquan od 1911 roku u Hao Weizhena, mistrza stylu Wu (Hao). We wstępie do książki Taijiquan xue, według tłumaczenia Deyin Taijiquan Institute, napisał, że po porównaniu z xingyiquan i baguazhang stwierdził, iż wszystkie trzy sztuki należą do jednej rodziny i różnią się tylko formą. Wikipedia przypisuje wpływ na styl Suna także Yang Shaohou, Yang Chengfu i Wu Jianquanowi, z którymi po 1914 roku uczył taijiquan publiczność w pekińskim instytucie wychowania fizycznego. Źródła różnią się co do dat: rok urodzenia Suna angielska Wikipedia podaje jako 1860, chińska jako 1863; książkę Deyin Taijiquan Institute datuje na 1919 rok (rękopis), angielska Wikipedia na 1921, a Michael Garofalo na 1924, choć samą oryginalną formę o 98 ruchach datuje na 1921 rok.

Różnice między stylami

W porównaniu ze stylem Wu (Hao), z którego się wywodzi, styl Sun, według Deyin Taijiquan Institute, pracuje bardziej z talii, częściej zmienia pracę nóg i rzadziej korzysta z postawy wypadowej. Z xingyiquan przejął postawę santishi, wyższą niż wypad, z ciężarem rozłożonym mniej więcej 40 do 60; pojawia się w pozycji San tong bei i w pozycji pełzającego węża. Z baguazhang pochodzi skośny krok: przednia stopa kieruje się pod kątem, nie prosto, dzięki czemu talia łączy nogi i ręce. Angielska Wikipedia wspomina ponadto o małych kolistych ruchach rąk.

Najtrudniejsze miejsce

Totaltaichi.com zwraca uwagę przede wszystkim na przejście ze stylu Yang: trzeba oduczyć się instynktu osadzania się w postawie i stania na solidnej podstawie, ponieważ styl Sun wymaga, by ćwiczący poruszał się niemal bez przerwy. Według tej samej strony zapamiętywanie ułatwia to, że w formie wiele się powtarza, a przejścia otwierania i zamykania dzielą ją na mniejsze części.

Na zawodach

Regulamin zawodów IWUF z 2024 roku wymienia wśród form obowiązkowych formę zawodniczą stylu Sun, trwającą 5 do 6 minut. To odrębna forma licząca 73 ruchy, tak nazwana w przepisach 4. Mistrzostw Świata w Taijiquan w Singapurze w 2024 roku; według Deyin Taijiquan Institute w większości opiera się na tradycyjnej długiej formie, jednak kilka ruchów zmieniono, aby sprawdzić gibkość, wytrzymałość i równowagę. Regulamin nie zalicza tradycyjnej długiej formy do obowiązkowych; w Singapurze tradycyjną formę stylu Sun zaprezentowano jedynie w konkurencji pokazowej.