Rondel
Inne nazwy: rondelová dýka
Średniowieczny sztylet z okrągłą lub wieloboczną osłoną i głowicą oraz iglastym ostrzem, przeznaczony do przebijania kolczugi i słabych miejsc płytowej zbroi.
Podstawowe informacje
O broni
Rondel rozwinął się w XIV wieku z wczesnych rycerskich sztyletów XII i XIII wieku, a w XV wieku był standardowym wyposażeniem wojskowym rycerzy. Używali go ludzie od kupców do rycerzy; w XV wieku rozszerzył się też wśród członków powstającej klasy średniej, kupców i rzemieślników. Nazwę otrzymał od okrągłej lub podobnie ukształtowanej, na przykład ośmiobocznej osłony i okrągłej lub kulistej głowicy. Ostrze mierzy 30 cm i więcej i zbiega się w iglaste ostrze, rękojeść jest walcowata; cały sztylet może mieć do 51 cm długości. Służył do przebijania i rozrywania ogniw kolczugi i przenikał słabsze miejsca płytowej zbroi i przyłbicy: cieńsze płyty, szczeliny i stawy. Hans Talhoffer w swoich podręcznikach z lat 1440-1460 podaje szereg technik walki rondelem bez zbroi i w pojedynku w zbroi. Angielski król Ryszard III doznał w bitwie pod Bosworth w 1485 roku ostrego uderzenia w czubek głowy bronią kolczastą, taką jak na przykład rondel.
Pokrewne rodzaje broni
- Dała początek: Sztylet
Pielęgnacja
Źródła historyczne
- Talhoffer Fechtbücher (Hans Talhoffer, 1448–1467) (techniky rondelové dýky bez zbroje i ve zbroji)