Sztylet
Włoski sztylet z końca XV wieku, wąskie trójboczne ostrze bez krawędzi, przeznaczony tylko do pchnięć; później broń płatnych zabójców, łatwa do ukrycia.
Podstawowe informacje
WłochyO broni
Stylet powstał we Włoszech na koniec XV wieku i uważa się go za etap rozwojowy rondela lub mizerykordii. Włoskie słowo pochodzi od łacińskiego stilus, cienkiego ostro zakończonego narzędzia, którym Rzymianie pisali na tabliczkach woskowych. Wczesne stylety miały jednoczęściową odlewaną metalową rękojeść, formowaną i toczoną, oraz ostrze wykute w zwarty prętek o wąskim trójkątnym przekroju, bez naostrzonego ostrza siecznego. Iglaste ostrze mogło przebić płytową zbroję lub przyłbicę hełmu, a styletem dobijano śmiertelnie rannego rycerza. Później stał się popularną bronią płatnych zabójców: łatwo dawał się ukryć w rękawie lub kaftanie, przenikał gruby skórzany i tekstylny strój i powodował śmiertelne rany, które mniej krwawiły. Artylerzyści używali specjalnego styletu do czyszczenia otworu zapałowego działa. W 1879 roku miasto Nowy Orlean rozporządzeniem zakazało sprzedaży styletów lub ich wystawiania na sprzedaż. Jego kształt zainspirował też noże bojowe XX wieku, na przykład nóż Fairbairn-Sykes z 1940 roku i stylet V-42, a w latach 50. do USA licznie importowano włoskie noże wysuwane z ostrzem typu stylet.
Pokrewne rodzaje broni
- Wywodzi się z: Rondel
- Wywodzi się z: Mizerykordia