Poleaxe
Inne nazwy: pollaxe
Broń drzewcowa rycerzy i zbrojnych mężów XIV i XV wieku z ostrzem siekiery lub głowicą młota, przeciwstawnym szpicem lub dziobem oraz krążkiem rondel chroniącym rękę.
Podstawowe informacje
O broni
Poleaxe powstał w XIV i XV wieku z potrzeby przebicia zbroi płytowej mężów zbrojnych. Używali go rycerze i inni mężowie zbrojni, szlachta i nieszlachta. Według większości etymologów przedrostek poll- nie ma związku z angielskim pole, drzewce, lecz oznacza głowę. Drzewce z jesionu lub innego twardego drewna mierzyło zwykle od 1,5 do 2 metrów, wyjątkowo do 2,5 metra. Niosło ostrze siekiery lub młot, a po przeciwnej stronie szpic, młot lub dziób; z końca drzewca wystawał szpic lub grot. Głowicę mocowały do drzewca nyklowane metalowe pasy, langety, a tuż pod nią osadzony był okrągły krążek zwany rondel. Technika walki poleaxe wywodzi się z walki długim kijem (quarterstaff). Używano jej w rycerskich pojedynkach honorowych, w pojedynkach sądowych i w bitwie. Walkę z nim opisuje anonimowy francuski traktat Le Jeu de la Hache, a także Fiore dei Liberi, którego rozdział o poleaxe zachował się w manuskryptach Getty (MS Ludwig XV 13), Pisani Dossi i paryskim MS Latin 11269. Z rosnącym zainteresowaniem historyczną szermierką europejską techniki walki poleaxe powracają. Do bezpiecznej walki ćwiczebnej sprzedaje się głowice gumowe.
Części broni
- Jelec — rondelle
- Drzewce