pika
Długa piechotna pika o długości trzy do siedmiu metrów, na której stały zwarte szyki szwajcarskich najemników, niemieckich landsknechtów i hiszpańskich tercios.
Podstawowe informacje
O broni
Pika to bardzo długa piechotna broń drzewcowa europejskiej piechoty, mierząca około trzy do siedmiu metrów. Sławę przyniosli jej Szwajcarzy, których zwarte szyki pikinierów pokonały burgundzkie wojsko Karola Śmiałego pod Grandson i Morat w 1476 roku oraz pod Nancy w 1477 roku. Głęboki szyk pikinierów stał się na kilka dziesięcioleci główną formą walki pieszej; obok Szwajcarów nosili ją landsknechci i hiszpańskie tercios. Szkotom przyjęcie kontynentalnej piki przyniosło w 1513 roku pod Flodden upokarzającą porażkę. Pika ważyła około dwa do sześciu kilogramów. Drzewce zwężało się w stronę ostrza, by nie wyginało się na końcach, a przy głowicy wzmacniały je metalowe pasy zwane langetami. John Smythe, angielski pisarz wojskowy XVI wieku, zalecał raczej lżejsze piki i rozróżniał sposób ostrożny i zaczepny starcia dwóch szyków pikinierów. Joachim Meyer umieścił walkę długim drzewcem, czyli piką, w piątej części swojego podręcznika Gründtliche Beschreibung der Kunst des Fechtens (Strasburg 1570); na jej podstawie ćwiczy się walkę piką w historycznej szermierce europejskiej. Jako broń doraźna pika powróciła: brytyjska Home Guard otrzymała w 1942 roku piki Crofta, ostrza starych bagnetów przyspawane do stalowej rury. Hiszpańscy nocni strażnicy serenos nosili w latach 1715 do 1977 krótką, około metra i pół długą pikę zwaną chuzo.
Części broni
- Drzewce
Pokrewne rodzaje broni
- Odmiany: Chuzo