Chuzo
Inne nazwy: azcona
Krótka pika długości około 1,5 m, kij z żelaznym ostrzem; w Hiszpanii noszona w latach 1715–1977 przez serenos, nocnych stróżów, wraz z latarnią i kluczami.
Podstawowe informacje
HiszpaniaO broni
Chuzo to prosta hiszpańska broń drzewcowa: drewniany kij z ostrzem, zwykle żelaznym, na końcu. Według hiszpańskiej literatury encyklopedycznej był w średniowieczu rozpowszechniony między innymi w Aragonii, Katalonii i Nawarze, gdzie nazywano go azcona. To samo źródło wywodzi nazwę chuzo od zniekształconego słowa suizo, Szwajcar, bo miał się przyjąć najbardziej w Szwajcarii; innego potwierdzenia tej etymologii nie znaleźliśmy. Ostrze po hiszpańsku nazywa się moharra. Źródła angielskie klasyfikują chuzo jako krótką pikę i podają długość około 1,5 metra. W XIX i XX wieku chuzo pozostawał niemal wyłącznie bronią serenos, nocnych stróżów wielkich miast. Pierwsi serenos są potwierdzeni w 1715 roku, korpus serenos powstał 12 kwietnia 1765 roku, a dekret królewski z 16 września 1834 roku uregulował ich służbę w stolicach prowincji; w Madrycie powołano ich w 1798 roku. Sereno nosił chuzo i latarnię, często zawieszoną na chuzo, wraz z kluczami do drzwi domów i gwizdkiem do ogłaszania alarmu. Serenos przetrwali w Hiszpanii do 1977 roku. Broń przeżyła w powiedzeniu caer chuzos de punta, lać jak z cebra, a w Ameryce Łacińskiej słowo chuzo zyskało wiele innych miejscowych znaczeń.
Części broni
- Sztych — moharra
- Drzewce — palo
Pokrewne rodzaje broni
- Odmiana broni: pika