Naginata
薙刀 · naginata
Japońska broń drzewcowa o zakrzywionym, jednosiecznym ostrzu na długim drzewcu, cenna w wojnie Genpei, a w okresie Edo symbol pozycji szlachcianek.
Podstawowe informacje
JaponiaO broni
Naginata to japońska broń drzewcowa o zakrzywionym, jednosiecznym ostrzu zamontowanym na długim drzewcu. Najstarsze niewątpliwe wzmianki pochodzą z 1146 roku, z okresu Heian; najstarsze materialne dowody sięgają jednak dopiero połowy okresu Kamakura. Pierwotnie zapisywano ją znakami 長刀; aby uniknąć pomyłki z oznaczeniem mieczy, ustalił się zapis 薙刀. Ostrze mocuje się do drzewca w sposób zdejmowany, drewnianym kołkiem mekugi. Koniec drzewca chroni ciężka metalowa stopka ishizuki, a w oprawie ceremonialnej między ostrzem a drzewcem bywa okrągła tarczka tsuba. Ostrze ma zwykle jeden do dwóch shaku (około 30-60 cm), drzewce trzy do sześciu shaku (około 90-180 cm). W wojnie Genpei (1180-1185) naginata cieszyła się wśród wojowników szczególnie wysokim poważaniem. Tradycyjnie zajmują się nią szkoły Suiō-ryū, Araki-ryū, Tendō-ryū, Jikishinkage-ryū, Higo Koryū, Tenshin Shōden Katori Shintō-ryū, Toda-ha Bukō-ryū i Yōshin-ryū. Współczesna sportowa atarashii naginata używa broni treningowej z dębowym drzewcem i bambusowym "ostrzem" (habu), długim 210-225 cm i o masie ponad 650 g. W spokojnym okresie Edo naginata stała się symbolem pozycji i bronią samoobrony kobiet z rodów szlacheckich. W świątyni Ōyamazumi znajdują się dwie naginaty, które tradycja przypisuje wojowniczce Tomoe Gozen i mnichowi Benkei; obie uznano za ważny zabytek kultury.
Części broni
- Jelec — tsuba
- Tok — ishizuki