Czemu bambus zawodzi
Shinai składa się z czterech bambusowych listew (take) połączonych elementami skórzanymi i sznurem. Japońska federacja kendō (ZNKR) po urazie, gdy odłamek listwy wbił się w okolicę oka, znalazła pęknięcia na wewnętrznej stronie wszystkich czterech listew i drzazgi na powierzchni; shinai nie było naoliwione i w suchym okresie łatwo pękało. Ta sama analiza podaje, że powtarzane używanie tylko jednej strony shinai wykrzywia je i słabi. Suche przechowywanie i nieusunięte drzazgi według sprzedawców sprzętu przyspieszają starzenie bambusu.
Kontrola przed treningiem, w jego trakcie i po nim
ZNKR wymaga kontroli przed treningiem, w jego trakcie i po nim. Na bambusie szukajcie drzazg, pęknięć, skrzywień i deformacji. Drzazga może przejść przez siatkę maski do oka. Regularnie rozbierajcie shinai i sprawdzajcie też wewnętrzne strony listew, czy nie są pęknięte lub zaatakowane przez insekty.
Nakayui (skórzany pasek) musi być mocno przymocowany w około jednej czwartej długości od końca; gdy tak nie jest, według podręcznika Międzynarodowej Federacji Kendo (FIK) shinai trzeba wymienić. Sakigawa (skórzana czapeczka końca) musi według reguł FIK mieć długość co najmniej 5 cm i być nieuszkodzona. Tsuba musi być okrągła, ze skóry lub materiału syntetycznego, o średnicy najwyżej 9 cm i mocno osadzona bez luzu; do umocowania może służyć tylko ogranicznik tsuba-dome, nie taśma klejąca. Na tsuka-gawie (skórzanym oplocie rączki) szukajcie zużycia i wyciągniętej skóry. Tsuru (sznur) musi być napięty, węzły dociągnięte. Reguły FIK zabraniają wewnątrz shinai jakichkolwiek przedmiotów oprócz jądra końca i płytki chigiri w rączce, i zabraniają shinai z dużymi szczelinami między listwami lub z modyfikacjami zmniejszającymi bezpieczeństwo.
Rozbieranie
Rozwiążcie węzeł nakayui (mocny węzeł można rozluźnić szydłem), rozwiążcie węzeł tsuru przy rączce i rozwińcie go, zdejmijcie sakigawę, wyjmijcie jądro końca (sakigomu) i zdejmijcie tsuka-gawę. Zwróćcie uwagę na płytkę chigiri na końcu rączki.
Szlifowanie drzazg
Drzazgi usuwajcie od razu, inaczej pogłębiają pęknięcia. Użyjcie skrobaczki do shinai lub drobnego papieru szlifierskiego i skrobcie zawsze w jednym kierunku, od rączki do końca. Potem wygładźcie krawędź listwy drobnym papierem lub pilnikiem. Nowe shinai warto przed pierwszym użyciem przejść drobnym papierem po krawędziach.
Olejowanie
Nałóżcie na listwy cienką warstwę oleju do shinai, głównie na powierzchnie styku i na spód między dolnymi kolankami, nadmiar zetrzyjcie ręcznikiem i pozwólcie wyschnąć co najmniej 24 godziny. Źródła wymieniają też olej lniany lub kamelinowy. Jedno dojo radzi zawinąć shinai na miesiąc do zamkniętego pokrowca z watą nasączoną olejem.
Wymiana i obracanie listew: źródła się różnią
Niektórzy nauczyciele i sprzedawcy polecają przy składaniu obrócić listwy o 90 lub 180 stopni, aby shinai wytrzymało dłużej, i zastąpić pękniętą listwę listwą z podobnego shinai. ZNKR ostrzega natomiast, że bezmyślne obracanie shinai lub przekładanie listew znacznie zwiększa ryzyko, skrzywione listwy po złożeniu mogą nie mieć potrzebnej wytrzymałości, a uszkodzone shinai lepiej wycofać niż naprawiać.
Składanie
Złóżcie listwy, nałóżcie tsuka-gawę ze szwem na środku, włóżcie jądro i nałóżcie sakigawę. Przeciągnijcie tsuru, obwińcie je siedem do ośmiu razy wokół końca rączki i mocno dociągnijcie. Nowy sznur napnijcie trochę mocniej niż zwykle, bo się wyciągnie, ale nie za bardzo: przeciągnięty sznur wygina bambus i shinai pęka. Nakayui przymocujcie w jednej czwartej długości od końca, mocno, ale bez przeciągnięcia. Na koniec przetrzyjcie shinai lekko olejem.
Kiedy wycofać shinai
Nie używajcie pękniętego shinai. Wycofajcie je lub wymieńcie pękniętą listwę (zob. wyżej rozbieżność źródeł), tak jak shinai z całkowicie rozłupanym bambusem lub z drzazgami, które mogłyby odłamać się przy uderzeniu.
Jumi i jego cięciwa
Podręcznik japońskiej federacji kyūdō podaje, że bambusowy łuk jest czuły na wilgoć, głównie w upale, i w sezonie deszczowym trzeba go chronić; wilgoć zetrzyjcie suchą szmatką. Poleca też natrzeć yumi olejem roślinnym, aby nie wchłaniał wilgoci. Nauczyciel kyūdō Dan Dayley radzi natomiast nie używać olejów, lakierów ani mydła, bo bambus wydziela własny wosk, i tylko energicznie przetrzeć łuk miękką skórą lub bawełną od góry do dołu.
Gdy yumi nie jest używane, według Dayleya trzymajcie je bez cięciwy, postawione dolnym końcem na podłodze, z głową opartą o ścianę, nigdy na leżąco. Chrońcie je przed wilgocią, długim słońcem i źródłami ciepła, bo według niego wysuszenie prowadzi do pęknięcia; nie zostawiajcie go w gorącym samochodzie. Przed treningiem sprawdźcie, czy cięciwa nie odchyla się w lewo od korpusu łuku, co oznacza niebezpieczeństwo. Łuk z pęknięciem lub odklejoną warstwą naprawia tylko doświadczony nauczyciel, i nawet po naprawie może nie wytrzymać długo. Upał według Dona Symanskiego może łuk spłaszczyć; odległość od rączki do cięciwy powinna być około 15 cm, spokojnie więcej, nigdy mniej. Nowa cięciwa się wyciąga i skraca się tylko przy górnej pętli. Konopną cięciwę według federacji kyūdō przy każdym napinaniu przetrzyjcie kusune energicznymi ruchami w dół, zgodnie z kierunkiem skrętu; wysychające konopie się kudłacą i pękają.
Której broni to dotyczy
Shinai do kendō i inne bambusowe miecze treningowe oraz yumi do kyūdō.