Jō
杖 · jō
Drewniany kij długi na cztery shaku i dwa sun (około 1,27 m), krótszy od sześciostopowego bō; jego techniki tradycja przypisuje Musō Gonnosuke, podstawa jōjutsu.
Podstawowe informacje
JaponiaO broni
Jō to drewniany kij długi na cztery shaku i dwa sun, czyli około 1,27 m, a więc krótszy od sześciostopowego kija rokushakubō. Według tradycji jego techniki opracował Musō Gonnosuke Katsuyoshi po tym, jak między 1608 a 1611 rokiem pokonał go w pojedynku szermierz Miyamoto Musashi. Wersje historii różnią się: kronika Niten-ki umiejscawia spotkanie w Edo i daje Gonnosuke drewniany miecz, Kaijō monogatari z 1666 roku umiejscawia je w Akashi i opisuje kij długi na cztery shaku, wzmocniony żelaznymi pierścieniami. Po porażce Gonnosuke miał we śnie doznać boskiego natchnienia; większość źródeł podaje jednak, że Musashi nigdy nie został pokonany. Według japońskich źródeł sztuka walki kijem rozwinęła się z jednej strony jako narzędzie urzędników do zatrzymywania przestępców, z drugiej jako samoobrona chłopów i mieszczan, którym nie wolno było nosić miecza dłuższego niż wakizashi. Kilka tradycyjnych szkół (koryū) używało jō podobnie jak miecza. Sztuka nazywa się jōjutsu lub jōdō; aiki-jō to zestaw technik z kijem w aikido. Główną tradycyjną szkołą jest Shintō Musō-ryū. Jej techniki przejęła japońska policja, a za pośrednictwem Ogólnojapońskiej Federacji Kendō rozpowszechniły się jako nowoczesne jōdō powiązane z zasadami kendō. Okinawska szkoła Kōjō-ryū uprawia własną sztukę z krótszym kijem, długim od 80 cm do 1 m.
Postacie
- Muso Gonnosuke — Popularyzator