Jon Bluming
Holenderski judoka i karateka (1933–2018), pionier Kyokushin w Europie i założyciel Netherlands Karate Association, później kierował Kyokushin Budokai.
Podstawowe informacje
HolandiaBiografia
Jon Bluming, właściwie Johannes Cornelius Bluming, był holenderskim judoką i karateką, pionierem Kyokushin w Europie. Urodził się 6 lutego 1933 roku w Amsterdamie i zmarł 17 grudnia 2018 roku w De Bilt.
W wieku trzynastu lat zaczął trenować boks, a według angielskiej Wikipedii w 1949 roku wstąpił do piechoty morskiej, z którą walczył w Korei. Judo zaczął się uczyć w Amsterdamie, jako pierwszego nauczyciela sam wymienia Schuttego. Od lutego 1959 do listopada 1961 roku trenował w Japonii judo, iaido, jojutsu i karate. W karate zaczynał od Shotokanu, a potem przeszedł do Kyokushin Masutatsu Oyamy.
W 1956 roku jako trener prowadził holenderską reprezentację judo, która według Wikipedii wygrała mistrzostwa Europy. 2 stycznia 1962 roku założył z upoważnienia Oyamy Netherlands Karate Association. W 1965 roku Oyama przyznał mu jako pierwszemu nie-Japończykowi 6. dan, według Wikipedii była to kontrowersyjna decyzja. Później oddzielił się od organizacji Oyamy, a w 1999 roku podawał się za prezydenta Kyokushin Budo Kai.
Do jego uczniów należeli według Wikipedii Wim Ruska, Chris Dolman, Jan Kallenbach, Semmy Schilt i Gilbert Yvel. Od 1966 do 1990 roku zagrał w piętnastu filmach i produkcjach. Wiele danych o jego dokonaniach znamy tylko z Wikipedii i z jego własnych tekstów. Nie znaleźliśmy cytatu Jona Bluminga o udokumentowanym pochodzeniu.
Młodość
Jon Bluming urodził się 6 lutego 1933 roku w Amsterdamie jako Johannes Cornelius Bluming. Z boksem zaczął w wieku trzynastu lat. Według angielskiej Wikipedii wstąpił w lipcu 1949 roku do piechoty morskiej, a w 1950 roku został wysłany do Korei, gdzie dwukrotnie został ranny. W marcu 1953 roku zobaczył w tokijskim Kodokanie pokaz Kyuzo Mifune. Dalszych danych o jego dzieciństwie nie znaleźliśmy w niezależnym źródle.
Szkolenie i nauczyciele
Judo zaczął się uczyć w Amsterdamie w klubie Tung-Yang. Sam w tekście z 1999 roku wymienia jako pierwszego nauczyciela Schuttego, angielska Wikipedia podaje też Eddy'ego Roostermana. Od lutego 1959 do listopada 1961 roku trenował w Japonii judo, iaido, jojutsu i karate. W Kodokanie uczył się według Wikipedii u Toshiro Daigo, Yoshimiego Osawy i Kazuo Ito, a walki w parterze u Yaichihyoe Kanemitsu. Według własnych słów w grudniu 1959 roku jako pierwszy Europejczyk trenował w centralnym dojo Koreańskiego Związku Judo w Seulu i zdobył tam 4. dan. Karate uczył się u Takajiego Shimizu i Ichitaro Kurody, zaczynał od Shotokanu i przeszedł do Kyokushin.
Wkład i innowacje
W 1956 roku jako trener prowadził holenderską reprezentację judo, która według angielskiej Wikipedii wygrała mistrzostwa Europy. W 1961 roku holenderski związek zakazał mu startu w mistrzostwach świata w judo w Paryżu. 2 stycznia 1962 roku założył z upoważnienia Masutatsu Oyamy Netherlands Karate Association. Pod koniec lat siedemdziesiątych przekazał jej kierownictwo uczniom, a według Wikipedii w 1980 roku opuścił organizację Oyamy IKO i założył Budo Kai Kan, od 1996 roku International Budokai Kan. W 1999 roku sam podawał się za prezydenta i dyrektora technicznego Kyokushin Budo Kai.
Legendy i udokumentowane fakty
Wiele danych o jego dokonaniach pochodzi z Wikipedii i z jego własnych tekstów. Twierdzenia, że w 1957 roku w Ermelo pokonał 75 judoków w 26 minut i dostał za to od Tokio Hirano 3. dan, nie udało nam się potwierdzić niezależnym źródłem z epoki. Walkę z Koreańczykiem Kwan Mo Gunem Wikipedia opisuje jako wyzwanie przyjęte od Oyamy, bez daty. Stopnie w źródłach się różnią. Wikipedia podaje 6. dan Kyokushin w 1965 roku, 9. dan w 1989 roku i 10. dan od Kenjiego Kurosakiego w 1994 roku, Patrick Skerry na forum Martialtalk analizuje niejasne pochodzenie jego wysokich danów w judo. Sam w 1999 roku twierdził, że ma trzy odznaczenia Purple Heart, inne źródło tego nie potwierdza.
Dziedzictwo
Do jego uczniów należeli według angielskiej Wikipedii Wim Ruska, Chris Dolman, Otti Roethof, Jan Kallenbach, Thom Harinck, Semmy Schilt i Gilbert Yvel. Wikipedia przypisuje mu też podstawy, na których w siłowniach takich jak Mejiro Gym i Chakuriki Gym wyrósł holenderski kickboxing. Od 1966 do 1990 roku zagrał w piętnastu filmach i produkcjach. Zmarł 17 grudnia 2018 roku w De Bilt w wieku 85 lat.
Nauczyciele, uczniowie i rodzina
Powiązane sztuki walki
Styl Jona Bluminga, który według jego organizacji IBK łączy pełnokontaktowe karate kyokushin z rzutami i walką w parterze. Dziś nosi nazwę All-Round Fighting.
JudoMistrz→Japońska sztuka rzutów i chwytów, olimpijska od 1964 roku; jej ideą jest wykorzystanie siły przeciwnika zamiast własnej.
KyokushinMistrz→Styl karate w pełnym kontakcie, który rozwinął Masutatsu Oyama. Walczy się bez rękawic, kopnięcia w głowę są dozwolone, uderzenia pięścią i łokciem w twarz nie.
Stopnie i tytuły
- 6. danKyokushin · 1965
- 10. danHapkido
- 9. danJudo