Sunsu

Podstawowe informacje

O kata

Sunsu stworzył założyciel Isshin-ryu, Shimabuku Tatsuo; angielska Wikipedia podaje około 1947 roku, strona dojo Simply Isshinryu tylko koniec lat czterdziestych. Kata jest więc starsza niż sam styl, który Shimabuku nazwał dopiero w styczniu 1956 roku – do tego czasu ćwiczył ją jako katę dojo i osobisty projekt. Spośród ośmiu kata bez broni w Isshin-ryu jest jedyną, której styl nie przejął skądinąd, a poza Isshin-ryu ćwiczy się ją rzadko. Nie chodzi o nowy materiał, lecz o wybór. Shimabuku wprowadził do niej techniki z kata, które znał – według Simply Isshinryu największy wpływ mają Kusanku i Wansu, dalej Gojushiho i Passai – i uzupełnił je własnymi elementami. To samo źródło liczy w niej około 87 ruchów, dwa okrzyki kiai (przy ostatnim uderzeniu łokciem i przy ostatnim prawym kopnięciu przednim) oraz embusen w kształcie krzyża, broniony na cztery strony. Don Bohan dodaje, że ćwiczy się ją twardo, w stylu Goju-ryu, z obfitym wykorzystaniem elementów Sanchin. W Isshin-ryu Sunsu uczy się jako ostatniej kata bez broni przed czarnym pasem. Okinawski związek Okinawa Prefecture Karate Kobudo Rengokai uznał ją za katę okinawską, a WUKF w swojej liście kata z kwietnia 2024 roku umieszcza ją w Isshin-ryu wśród kata tokui.

Kata w poszczególnych stylach

Znaczenie nazwy

Nazwa Sunsu była przezwiskiem Shimabuku. Najczęściej tłumaczy się ją jako „silny mężczyzna”, jednak strona Simply Isshinryu podaje też wykładnie „syn starego człowieka” i „mistrz soli” – ta druga pochodzi z artykułu prasowego o jego mocnej postawie. Angielska Wikipedia wyjaśnia pochodzenie przezwiska inaczej: w formie Sun nu su Shimabuku otrzymał je od burmistrza wioski Kyan, a odnosiło się ono do tańca stworzonego przez jego dziadka. Które wyjaśnienie jest poprawne, nie udało nam się potwierdzić.

Twórca i historia

Victor Smith (Bushi no Te) przypomina, że nauczyciele XX wieku najczęściej układali kata dla początkujących – Itosu serię Pinan, Nagamine Fukyugata, Miyagi Gekisai. Shimabuku poszedł w przeciwnym kierunku i stworzył katę skomplikowaną. Smith analizuje, skąd pochodzą jej części: wstęp z Sanchin, sekcję z uderzeniami krawędzią dłoni i czubkami palców z wersji Passai Kyana, kopnięcia boczne z Wansu, płynne uderzenia czubkami palców z Gojushiho Kyana i zakończenie z Kusanku. Za własne elementy Shimabuku uważa kopnięcia z przysiadu, chwyty za pas przed uderzeniami łokciem oraz sekwencje uderzeń łokciem, których nie znalazł w żadnej innej kata.

Bunkai – zastosowania

Don Bohan opisuje Sunsu jako techniki do walki z bliska – proste, o wielu zastosowaniach, wykonalne nawet dla osoby mniejszej, starszej lub kontuzjowanej. Według niego Shimabuku miał około 142 cm wzrostu, a przy powstawaniu kata był w średnim wieku i chory. Pierwsze ruchy Bohan czyta jako wejście za osłonę przeciwnika lewym przedramieniem, pionowy cios pięścią w żebra, a potem prawe ramię przez ciało przeciwnika, gdzie lewe przedramię wspiera dźwignię.

Klasyfikacja na zawodach

• WUKF (Światowa Unia Federacji Karate-Do) – Isshin-ryu Karate — Tokui (dowolne) · obowiązuje od 26.04.2024 ↗