Sanseiryu Uechi-ryu

Podstawowe informacje

O kata

Sanseiryu jest w Uechi-ryu ósmą i ostatnią katą. Angielska Wikipedia podaje, że tylko trzy katy tego stylu, Sanchin, Seisan i Sanseiryu, pochodzą z systemu Pangai-noon, który Kanbun Uechi studiował w chińskim Fuzhou. Pozostałych pięć dodali po jego śmierci syn Kanei Uechi i starsi uczniowie jako katy łączące trzy pierwotne chińskie formy, dlatego Sanseiryu stoi na samym końcu serii. Według Uechi-ryu Karate-Do Oryukai jest to najbardziej zaawansowana z trzech kat przywiezionych z Chin: łączy techniki wszystkich wcześniejszych kat, dlatego szkoła widzi w niej elementy tygrysa, żurawia i smoka. Serbski oddział Okinawa Karate-do Kyokai (Okikukai) zalicza ją do czwartej katy dla posiadaczy danów i podaje też przydomek „forma wytrzymałości”. Siódmą katę Kanchin, według Okikukai, stworzył Kanei Uechi jako etap przygotowawczy do bardziej złożonej Sanseiryu. Znaki 三十六 według Wikipedii pierwotnie czytano Sandairyu, Oryukai podaje też odczyt Sanjuroku. Oficjalna lista kat WUKF z kwietnia 2024 wymienia ją w Uechi-ryu wśród kat sentei pod zapisem Sanseryu i wśród kat dowolnych tokui jako Sanseiryu. Nie udało nam się potwierdzić liczby ruchów z wiarygodnego źródła.

Kata w poszczególnych stylach

Znaczenie nazwy

Znaki 三十六 dosłownie oznaczają „trzydzieści sześć”. Angielska Wikipedia podaje popularną interpretację „trzydzieści sześć metod ataku i obrony” lub „36 pozycji, z których atakuje się i broni”. Uechi-ryu Kenkyujo dodaje odczyt liczby jako 360 stopni, czyli zdolność stawiania czoła atakom z każdego kierunku. Książka Kaneiego Uechiego z 1977 roku twierdzi, że Shu Shiwa był znany jako „kapłan 36. komnaty” i że kata zbiera techniki nauczane w poprzednich 35 komnatach; serbski oddział Okikukai powtarza tę historię, powołując się na strony 307–308, a Wikipedia nazywa ją apokryficzną.

Twórca i historia

Kanbun Uechi wyjechał w 1897 roku, w wieku dziewiętnastu lat, do Fuzhou, gdzie według angielskiej Wikipedii studiował u Zhou Zihe, po japońsku Shu Shiwy (1874–1926). Uprawnienia nauczycielskie uzyskał w 1904 roku, a na Okinawę wrócił w 1909 roku. Podręcznik Uechi-ryu Kihon z 1977 roku twierdzi, że Kanbun w żaden sposób nie zmienił nauki Zhou Zihe; stowarzyszenie wushu z Fuzhou po porównaniu ze stylami odwołującymi się do Zhou Zihe uważa natomiast, że sam dostosował Pangai-noon. Nie udało nam się więc potwierdzić, jak dokładnie wyglądała Sanseiryu w Chinach. Styl przemianowano na Uechi-ryu w 1940 roku, a po śmierci Kanbuna w 1948 roku jego syn Kanei rozszerzył go o kolejne katy.

Różnice między stylami

Goju-ryu i Toon-ryu ćwiczą katę Sanseiru, w której nazwie występuje ta sama liczba 36. Dan Djurdjevic, praktyk Goju-ryu, pisze na blogu Way of Least Resistance, że wersja Uechi-ryu wydaje się zupełnie niezwiązana z wersjami Goju-ryu i Toon-ryu. Różni się też udokumentowane pochodzenie: Uechi-ryu wywodzi swoją katę z Pangai-noon Kanbuna Uechiego, podczas gdy GKR Karate podaje, że Sanseru uczył, a prawdopodobnie też stworzył, Kanryo Higaonna. Wspólnego przodka obu form nie znaleźliśmy w źródłach; sądzimy więc, że są to dwie odrębne katy o tej samej liczbowej nazwie.

Bunkai – zastosowania

Ustalona analiza bunkai Sanseiryu powstała dopiero długo po śmierci Kanbuna. Serbski oddział Okikukai podaje, że po raz pierwszy pokazano ją w 1981 roku podczas obchodów 33. rocznicy śmierci Kanbuna, bez oficjalnego przyjęcia do systemu. Okikukai przejęła ją w latach dziewięćdziesiątych; dziś jest częścią egzaminów na 4. i 5. dan. Składa się z 21 celów w 12 kierunkach. Angielska Wikipedia dodaje, że nagrania wideo i książka dokumentują rozwój sekwencji od lat dziewięćdziesiątych do zmiany tysiąclecia, a podręcznik wspierany przez rząd Okinawy pokazuje wersję z niewielkimi odchyleniami od wersji Okikukai.

Klasyfikacja na zawodach

• WUKF (Światowa Unia Federacji Karate-Do) – Uechi-ryu — Sentei (wybrane) · obowiązuje od 26.04.2024 ↗
• WUKF (Światowa Unia Federacji Karate-Do) – Uechi-ryu — Tokui (dowolne) · obowiązuje od 26.04.2024 ↗