Kwadrat Meyera

Podstawowe informacje

O kata

W dziesiątym rozdziale księgi o długim mieczu, zatytułowanym Wie man nach den vier Blössen fechten sol, Meyer opisuje serię czterech cięć w cztery odkrycia przeciwnika. W Zufechten szermierz wymachuje klingą od prawej przed twarzą przeciwnika od jednego do trzech razy i kończy w Lang ort. Potem tnie pierwsze od prawej w lewe ucho, drugie od dołu skośnie w prawe ramię, z rękojeścią wysoko nad głową, trzecie od prawej w dolne lewe odkrycie i czwarte skośnie (schlims) w prawe ucho; na koniec Zwirch i odstąpić. Wszystkie cztery cięcia biegną szybko, od odkrycia do odkrycia, razem z krokami. Aby ćwiczący stał się sprawniejszy, pierwsze cięcie ma się zmieniać. Kolejność pokazuje mały rysunek (Figürlein) obok tekstu: najpierw skrajne cyfry, potem druga, trzecia i na końcu wewnętrzna. Sean Franklin (Sword STEM) odczytuje z niego wzór szesnastu cięć. Wszystko ćwiczy się długim ostrzem, potem połową ostrza, a na końcu płazem klingi. Nazwa kwadrat Meyera jest współczesna: według Franklina Meyer nie nazwał ani rysunku, ani ćwiczenia, a Keith Farrell mówi o ćwiczeniu czterech odkryć. Nie znaleźliśmy stałej sekwencji w źródłach; Meyer pisze o ćwiczeniu, dzięki któremu szermierz uczy się kierować cięcia we wszystkie cztery odkrycia.

Kata w poszczególnych stylach

Znaczenie nazwy

Cztery odkrycia (vier Blössen) wynikają z podziału ciała u Meyera na cztery ćwiartki – górną, dolną, prawą i lewą (Ober, Under, Recht, Linck). W trzecim rozdziale księgi o długim mieczu Meyer przypisuje im też cztery główne postawy, z których wywodzą się pozostałe: Ochs, Pflug, Tag i Olber. Sean Franklin w analizie rysunku nazywa każdą czwórkę cięć ramą: w każdej ramie są wszystkie cztery cięcia, żadna rama się nie powtarza, a dwa cięcia zawsze biegną po tej samej linii tam i z powrotem. Z 24 możliwych kolejności czterech cięć Meyer, według niego, podaje tylko cztery. Nazwy rama i para wprowadził sam Franklin; u Meyera ich nie ma.

Twórca i historia

Meyer ukończył księgę Gründtliche Beschreibung, der freyen Ritterlichen unnd Adelichen kunst des Fechtens, według Wiktenauer, 24 lutego 1570 roku i zadedykował ją Johannowi Casimirowi, hrabiemu palatynatu Simmern; ilustracje powstały w pracowni Hansa Christoffa Stimmera. Angielska Wikipedia podaje, że wydrukował ją w Strasburgu Thiebolt Berger i że w 1600 roku wdowa po Meyerze wydała ją ponownie w Augsburgu. Keith Farrell pisał w 2017 roku, że ćwiczenie i rysunek bardzo się rozpowszechniły w dzisiejszej społeczności długiego miecza. Rysunek, który dziś krąży między klubami, jest według niego nowoczesnym przerysowaniem, które społeczności udostępnił Ilkka Hartikainen.

Bunkai – zastosowania

Po cięciach Meyer podaje drugą główną część: umieć chronić cztery odkrycia przed takimi cięciami, albo przechwytując klingę, albo – co lepsze – kontrcięciami. Trzecią część nazywa Practick: gdy szermierz widzi, że cięcie w jednym miejscu się nie uda, cofa je, zanim dosięgnie celu, albo pozwala mu przelecieć i kieruje je w inne odkrycie, aż trafi. Meyer pokazuje to bezpośrednio na tej serii: pierwsze i drugie cięcie pozwolić mocno dosięgnąć celu, trzecie cofnąć jednym ruchem, by czwarte dosięgło szybciej; albo po trafieniu pierwszym cofnąć drugie i trzecie i uderzyć czwartym. Pierwszym i drugim można też tylko grozić i skierować cięcie w najbliższe kolejne odkrycie.