Luk Dim Boon Kwun

Podstawowe informacje

O kata

Luk Dim Boon Kwun to forma Wing Chun z długim kijem. Według kwokwingchun.com uczy się jej zwykle jako pierwszej z form z bronią; Kaplan Wing Chun wymaga wcześniej pewnego opanowania trzech form bez broni i formy na manekinie, i mówi, że bez partnera nie da się jej dobrze ćwiczyć. Uczy się łatwiej niż formy z nożami, mającej ponad sto technik: tu sześć technik po prostu powtarza się w różnych kierunkach. Ćwiczący trzyma kij tylko za grubszy dolny koniec, nie obracając nim ani nie zmieniając uchwytu. Większość formy stoi w tradycyjnej postawie jeździeckiej. Kaplan Wing Chun precyzuje, że podstawowa postawa yee jee kim yeung ma nie jest tu używana, a zastępują ją say ping ma i postawa w kształcie T, ding ma. eWingChun opisuje krótką postawę kwan ma, osłaniającą wewnętrzną stronę nóg, i wąski uchwyt chroniący ręce. Forma wzmacnia nogi i ramiona: kij długi na około dziewięć stóp jest, według kwokwingchun.com, trudny nawet do utrzymania poziomo. eWingChun podkreśla siłę przedramienia i nadgarstka, z czego korzystają też uderzenia bez broni. Kij powiększa też błędy: centymetr odchylenia od linii środkowej jest przy rękach ledwie widoczny, a na końcu kija wyraźny.

Znaczenie nazwy

Znaki 六點半棍 (kantońsko, romanizacja Yale Luhk Dím Bun Gwan) angielska Wikipedia tłumaczy jako „kij sześciu i pół punktu”. Skąd bierze się ta połówka, źródła wyjaśniają na dwa sposoby. Według Wikipedii niektóre odgałęzienia pracują z siedmioma zasadami, tai, lan, dim, kit, got, wan i lau – wykorzenić, rozciągnąć, wstrząsnąć, odchylić, ciąć w dół, krążyć i płynąć – a ostatnia z nich, lau, liczy się tylko za pół punktu. Zasady Wing Chun Kuen Kuit, jak cytuje je kwokwingchun.com według Yip Mana i Moy Yata, mówią o sześciu i pół technikach, z których tą połową jest szybki ruch w dół od klatki piersiowej; ta sama strona opisuje ją gdzie indziej jako upuszczenie kija. Niektóre linie nazywają formę po prostu długim kijem lub kijem smoka.

Twórca i historia

Angielska Wikipedia łączy pojawienie się kija w Wing Chun z dwoma mężczyznami. Wong Wah-bo zarabiał na życie jako śpiewak trupy operowej Czerwonych Łodzi, a Leung Yee-tai nauczył go walki kijem sześciu i pół punktu w zamian za sztukę bez broni Wing Chun. Wong według Wikipedii dostosował później technikę kija do zasad Wing Chun. Leung Yee-tai przejął ją według tej samej encyklopedii od mnicha Chi Sina, który widział w nim następcę południowoszaolińskiej sztuki długiego kija. Kwokwingchun.com jest ostrożniejszy: forma trafiła do systemu „prawdopodobnie” przez ludzi, którzy żyli i ćwiczyli na łodziach rzecznych, gdzie długie kije były powszechne, a Leung Yee-tai podobno znał formę kija z innej sztuki walki i uprościł ją razem z Wongiem. Kiedy to się stało, nie udało nam się ustalić w źródłach.

Różnice między stylami

Według eWingChun wersje z linii Yip Mana mają wspólny rdzeń ruchów, ale ich kolejność różni się między szkołami, podobnie jak nazwy technik – od zwykłych terminów Wing Chun Kuen po zestaw pojęć przejęty z Jee Shim Weng Chun. Wersja Sum Nung, wywodząca się od Yuen Kay-shana, to krótki ciąg punktów z minimalnym powtarzaniem; angielska Wikipedia przypisuje linii Yuen Kay-shana szczególny nacisk na kij sześciu i pół punktu. Formy z kijem Jee Shim Weng Chun według eWingChun wywodzą się z nauki San Kama z Czerwonych Dżonek, przejętej przez Fung Siu-chinga, i przy podobnej liczbie punktów bywają dużo dłuższe. Wikipedia o formie z kijem Weng Chun pisze, że zaczyna się częścią hei gung, która uczy panowania nad przestrzenią sprężystą pracą nóg. Nanyangskie odgałęzienie Ban Chung Cho Ga ma formę Luk Dim Pun Gwan Sap Sam Cheong (六点半棍十三枪), czyli kij sześciu i pół punktu i trzynaście włóczni.

Bunkai – zastosowania

eWingChun opisuje kij jako broń, która ma raczej przechwytywać atak, podobnie jak szermierz pracuje kątami, i utrzymuje ruch na minimalnym poziomie. Uderzenie prowadzi krótką, wybuchową siłą, która wstrząsa celem, czy to ciałem przeciwnika, czy jego bronią. Kwokwingchun.com podaje teorię, że kij służy do pierwszego starcia, a noże do walki z bliska, dlatego ważna jest też ta połówka, upuszczenie kija. Kaplan Wing Chun dodaje do formy ćwiczenie chi kwun, lepki kij: kij trzyma się przy broni przeciwnika i atakuje jego nadgarstek, dopóki broni nie puści.