Gung Jee Fook Fu Kuen

Podstawowe informacje

O kata

Według Yee's Hung Ga Edinburgh, Gung Ji Fook Fu Kuen to pierwsza forma, jakiej uczy się uczeń Hung Ga. Chińska Wikipedia nazywa ją formą matką stylu, na której uczy się stać w postawie, pracować mostowymi rękami i budować wewnętrzną podstawę. Angielska Wikipedia opisuje ją jako długą sekwencję, która ćwiczy podstawowe techniki stylu i wytrzymałość. Według Practical Hung Kyun uczniowie tradycyjnych szkół poświęcali jej pierwsze lata treningu. Kroki formy prowadzą po wzorze znaku 工. Practical Hung Kyun podkreśla niskie i stabilne postawy, przede wszystkim sei ping ma, przesunięcia w przód i w tył, pracę bioder i silne mostowe ręce. Według Yee's Hung Ga Edinburgh forma uczy, gdzie i jak stawiać stopy przy przejściu między postawami, i łączy oddech z ruchem. Lam Cho według Practical Hung Kyun pisał, że dobrze ćwiczona forma działa tak samo jak stanie w postawie i uderzanie w drewniany słup. W linii Wong Fei-hunga należy do czterech filarów Hung Ga obok form tygrysa i żurawia, pięciu zwierząt oraz żelaznego drutu; forma tygrysa i żurawia według angielskiej Wikipedii na niej się opiera. Książka Lam Sai-winga o tej formie wymienia techniki takie jak Czarny Szpon Tygrysa.

Znaczenie nazwy

Nazwa składa się z dwóch części: gung ji znaczy „znak gung", a fuk fu kuen „pięść poskramiająca tygrysa". Practical Hung Kyun przypomina, że gung oznacza też „ciężką pracę", co ma wyrażać trudność formy. Trzy kreski znaku 工 czyta tam jako niebo, człowieka i ziemię, a ukryty sens nazwy jako „Towarzystwo Nieba i Ziemi poskramia tygrysa", czyli mandżurską dynastię Qing. Tej interpretacji nie znaleźliśmy w żadnym innym źródle.

Twórca i historia

Według angielskiej Wikipedii forma wywodzi się od mnicha Jee Sina, który miał ją, a przynajmniej jej wczesną postać, nauczyć Hung Hei-guna i Luk Ah-choia; to podanie, nie udokumentowany fakt. Chińska Wikipedia podaje, że powstała z przeróbki formy Osiemnastu Arhatów Poskramiających Tygrysa, a Practical Hung Kyun wspomina starsze nazwy Siulam Fuk Fu Kyun i Lohon Fuk Fu Kyun. Wydawca książki Lam Sai-winga podaje linię Luk Ah-choi, Wong Tai, Wong Kei-ying, Wong Fei-hung, Lam Sai-wing. Lam Sai-wing wydał formę drukiem z pomocą ucznia Chu Yu-zaie, razem z formami tygrysa i żurawia oraz żelaznego drutu. Datowanie się różni: chińska Wikipedia pisze o okresie po 1930 roku, Practical Hung Kyun podaje podręcznik z 1936 roku, a Shaolin Kung Fu Online Library wywodzi swoje wydanie z hongkońskiego z 1957 roku.

Różnice między stylami

Practical Hung Kyun uważa dzisiejszą formę za połączenie dwóch sekwencji, Gung Ji Kyun i Fuk Fu Kyun; wiele rodzin w Chinach uczy ich osobno albo tylko drugiej części. We własnym programie ta szkoła dzieli ją na 18 odcinków. Chińska Wikipedia przy Hung Kuen z Shunde wymienia obok osobną sekwencję 单弓伏虎拳.