Ssangsudo
쌍수도 · ssangsudo
Dosłownie: miecz na dwie ręce
Inne nazwy: 雙手刀
Koreański dwuręczny jednosieczny miecz o długości ok. sześciu stóp, używany na przełomie XVI i XVII wieku i zaliczany do sześciu dyscyplin podręcznika Muyejebo.
Podstawowe informacje
Korea PołudniowaO broni
Ssangsudo (koreańsko 쌍수도, w znakach chińskich 雙手刀) to koreański dwuręczny jednosieczny miecz, używany tylko przez ograniczony czas na przełomie XVI i XVII wieku. Chiński generał Qi Jiguang pisał o nim w swoim traktacie szkoleniowym Lianbing Shiji i polecał jego użycie. Miecz przyjęła do uzbrojenia także armia Ming; dynastia Ming jednak upadła pod naporem Mandżurów około pięćdziesiąt lat później. Miecz mierzył łącznie sześć stóp. Dwie stopy przypadały na rękojeść, a kolejne dwie stopy klingi przed rękojeścią miały być pokryte mosiądzem lub miedzią. Generał Qi zamierzał wozić miecz do boju na wozach albo powierzać go pojedynczym wyszkolonym wojownikom. Długość, masa i trudność wyszkolenia spowodowały jednak, że ssangsudo nie stał się trwałym elementem koreańskiego uzbrojenia. Mimo to należy do sześciu dyscyplin koreańskiego podręcznika wojskowego Muyejebo z 1610 roku, spisanego na tle wojny imdżin (1592–1598), która odkryła poważne braki koreańskiej armii. Podręcznik Muyesinbo z 1759 roku dodał do nich dwanaście dalszych metod walki księcia koronnego Sado, a Muyedobotongji z końca XVIII wieku rozszerzyło zbiór do 24 dyscyplin.
Źródła historyczne
- Muyedobotongji (1790) — Yi Deok-mu, 1790–1795 (ssangsudo (쌍수도) – jedna z šesti původních disciplín (z Muyejebo 1610 přes Muyesinbo 1759))