Sica
Zakrzywiony krótki miecz lub wielki sztylet Illyrów, Traków i Daków, którego kształt miał omijać brzeg tarczy przeciwnika; na rzymskiej arenie walczył nim tracjanin (thraex).
Podstawowe informacje
O broni
Sica była krótkim mieczem lub wielkim sztyletem starożytnych Illyrów, Traków i Daków, przejętym później także przez Rzymian. Znaleziska pochodzą z terenów dzisiejszej Chorwacji, Albanii, Bośni i Hercegowiny, Bułgarii, Serbii i Rumunii. Jest to krótsza forma broni falx. Najpospolitszy, trzeci typ mierzył około 30-40 cm, miał szerokość około 3 cm i pochodzi głównie z II i I wieku p.n.e. Zakrzywiony kształt miał omijać brzeg tarczy przeciwnika i umożliwiać pchnięcie lub cięcie w plecy. Na rzymskiej arenie sicę nosił gladiator typu thraex. Stawał naprzeciw murmillona z tarczą, by pojedynek był bardziej wyrównany i emocjonujący. Rzymianie kojarzyli sicę z Illyrami i z postacią skrytobójcy, sicariusza. Sica była charakterystyczną bronią żydowskich powstańców sykariuszy, działających w Judei w I wieku n.e. W całej Palestynie udało się jednak określić tylko trzy ostrza sicy: z Qumran, z jaskini 2 w Nachal David i być może z Chirbet el-Makatir.
Pokrewne rodzaje broni
- Odmiana broni: Falx