Falx
Dosłownie: sierp
Broń Daków i Traków o zakrzywionym ostrzu naostrzonym tylko po wewnętrznej stronie, w postaci oburęcznej na długim drzewcu; jednym uderzeniem rozłupywała tarczę.
Podstawowe informacje
O broni
Falx była bronią Traków i Daków o zakrzywionym ostrzu. Łacińskie słowo pierwotnie oznaczało sierp, a Rzymianie później określali nim także hak oblężniczy. Broń odnotowali autorzy rzymscy: Owidiusz nazwał ją ensis falcatus, Juwenalis falx supina, a Marek Korneliusz Fronton opisał wielkie ziejące rany, które powodowała. Oburęczna falx składała się z drewnianego drzewca długości około 0,91 m z długim zakrzywionym żelaznym ostrzem niemal takiej samej długości. Jednoręczna postać, zwana sica, miała zwykle ostrze o długości około 41 cm i rękojeść o jedną trzecią dłuższą. Ostrze było naostrzone tylko po wewnętrznej stronie. Najbardziej niszczycielska była wobec głowy, ramion, nóg, a zwłaszcza prawej ręki, w której legionista trzymał miecz. Eksperymenty pokazały, że łatwo przebijała rzymski pancerz lorica segmentata i jednym uderzeniem potrafiła rozłupać tarczę. Podczas wojen dackich Trajana Rzymianie zmodyfikowali wyposażenie: wzmocnili hełmy, wrócili do bardziej elastycznej zbroi i dodali nagolenniki oraz manicę, osłonę prawej ręki. Falx przedstawia kolumna Trajana i Tropaeum Traiani, choć historycy spierają się o dokładność tych przedstawień.
Pokrewne rodzaje broni
- Odmiany: Sica