Shuriken
手裏剣 · shuriken
Dosłownie: ostrze skryte w dłoni
Japońska skryta broń miotana w dwóch głównych formach, prętowej (bō-shuriken) i płaskiej (hira-shuriken); celowała w oczy, twarz, ręce i nogi.
Podstawowe informacje
JaponiaO broni
Shuriken (手裏剣, dosłownie „ostrze skryte w dłoni") to japońska skryta broń miotana. Jej początki są niejasne, bo shurikenjutsu było sztuką tajną, a rzucanie długimi, cienkimi przedmiotami pielęgnowało wielu niezależnych mistrzów. Najstarszą znaną szkołą, która go uczyła, jest Ganritsu-ryū, działająca w XVII wieku; jej długie, cienkie ostrze z bulwiastą główką wywodzi się od strzały. Wyróżnia się dwie główne formy. Bō-shuriken to prosty grot z żelaza lub stali, zwykle o przekroju czworokątnym, długi 12–21 cm. Hira-shuriken, zwany też shaken („miecz-koło"), to cienka płaska metalowa płytka; wytwarzano ją z monet (hishi-gane), narzędzi ciesielskich (kugi-nuki), szpul i wyciągaczy do gwoździ (senban), stąd zwykle otwór w środku. Kształt grotów często pozwala rozpoznać szkołę, która daną formę preferowała. Shuriken uzupełniał miecz samuraja. Celowano nim w niezakryte części ciała, czyli oczy, twarz, ręce i nogi, a można go było użyć też w ręce jako sztylet. Sztuki shurikenjutsu uczono jako element pomocniczy w programach szkół Yagyū Shinkage-ryū, Tenshin Shōden Katori Shintō-ryū, Ittō-ryū, Kukishin-ryū i Togakure-ryū. O Togakure-ryū trzeba dodać, że historycy podają w wątpliwość jej deklarowany wiek: Watatani Kiyoshi w leksykonie Bugei Ryūha Daijiten pisze o upiększonej historii. Jedyną wciąż działającą wyspecjalizowaną szkołą jest Negishi-ryū, której historia obejmuje łącznie cztery stulecia. Przekazywane są opowieści o grotach smarowanych trucizną lub zakopywanych w ziemi czy odchodach, by wywołać tężec; jako powszechnej praktyki nie udało nam się ich potwierdzić. W północnoamerykańskiej angielszczyźnie gwiazdkowe shuriken nazywa się błędnie „Chinese stars", choć to broń japońska.
Pokrewne rodzaje broni
- Odmiany: Bō shuriken
- Odmiany: Senban shuriken