Bō shuriken
棒手裏剣 · bō shuriken
Dosłownie: shuriken prętowy
Shuriken prętowy: prosty grot z żelaza lub stali długości 12–21 cm, który japońskie szkoły rzucały głównie lotem prostym bez obrotu (jiki-dahō).
Podstawowe informacje
JaponiaO broni
Bō-shuriken (棒手裏剣, „shuriken prętowy") to jedna z dwóch głównych form shurikenu. Jego pochodzenie pozostaje niejasne. Pierwszą historycznie odnotowaną szkołą shurikenjutsu jest Ganritsu-ryū (około 1625 roku), która uczyła też szermierki i walki włócznią, kijem i naginatą. Szczyt rozwoju sztuki przypada na pokojowy okres Edo (1603–1868). Jest to prosty grot z żelaza lub stali, zwykle o przekroju czworokątnym, czasem okrągłym lub ośmiokątnym; niektóre egzemplarze mają grot na obu końcach. Długość waha się między 12 a 21 cm, masa między 35 a 150 g. Według wzoru rozróżnia się kugi-gata (kształt gwoździa), hari-gata (kształt igły) i tantō-gata (kształt noża). Grot szkoły Negishi-ryū, rozwinięty z grotu Ganritsu-ryū, ma ośmiokątną główkę. Rzucano nim głównie prawą ręką, bo samuraj nosił miecz po lewej, i to lotem prostym, z pół obrotem lub pełnym obrotem. Ganritsu-ryū stosowała lot prosty jiki-dahō, który według źródła był japońską osobliwością, podczas gdy w Chinach przeważały rzuty obrotowe. W większości szkół shurikenjutsu było ostatnią nauką dla uczniów, którzy opanowali cały program, a ta tajność omal nie doprowadziła sztuki do zaniku. Po 1868 roku sztukę podtrzymywali Naruse Kanji (1888–1948) z Negishi-ryū, autor pierwszej książki o shurikenjutsu (1943), Fujita Seiko (1899–1966), autor podręcznika Zukai Shurikenjutsu (1964), oraz Saitō Satoshi (1922–2014) z Negishi-ryū, który do śmierci przewodniczył Japońskiemu Towarzystwu Promocji Kobudō. W 1979 roku powstała szkoła Meifu Shinkage-ryū, która rzuca małymi grotami podobnymi do ołówka.
Pokrewne rodzaje broni
- Odmiana broni: Shuriken