Kanken Toyama
遠山寛賢
Okinawski mistrz karate (1888–1966), uczeń Itosu Anko i założyciel dojo Shudokan w Tokio, który twierdził, że karate nie ma odrębnych stylów.
Podstawowe informacje
JaponiaBiografia
Kanken Toyama był okinawskim i japońskim mistrzem karate, uczniem Itosu Anko i założycielem dojo Shudokan w Tokio, który twierdził, że karate nie ma stylów. Urodził się w 1888 roku w Shuri pod nazwiskiem Oyadomari, według Wikipedii 24 września 1888 roku w dzielnicy Gibo. Zmarł w 1966 roku w wieku 78 lat, Wikipedia podaje 24 listopada.
Według witryny Ryukyu Bugei uczył się od młodości u Itarashikiego, Itosu Anko i Higaonna Kanryo, szermierki kijem u mistrza Oshiro, a kata Kushanku u Chibana Chosho. W 1906 roku wstąpił do okinawskiej szkoły nauczycielskiej, w której uczył Itosu, od 1908 roku był przez trzy lata jego asystentem, a w 1911 roku ukończył szkołę. Po przeniesieniu się na Tajwan w 1924 roku uczył się chińskiego kenpo u Chen Foji i Lin Xiantanga.
W 1931 roku, według Wikipedii już 20 marca 1930 roku, założył w tokijskiej dzielnicy Asakusa dojo Shudokan. Napisał książki o karate, wśród nich według Wikipedii Karate-do Taikan z 1959 roku. Twierdził, że w karate nie ma stylów, i dlatego swojej szkoły nie nazwał. Po wojnie pierwszy gubernator Okinawy nadał mu tytuł Karate-do Dai-shihan.
Około 1948 roku spierał się według Ryukyu Bugei z Gichinem Funakoshim o czołową pozycję w karate. Następcy nie wyznaczył, a organizacja rozpadła się po jego śmierci według Wikipedii. Wśród jego uczniów był Yun Kwae-byung, który potem prowadził koreańską szkołę Kanbukan.
Młodość
Kanken Toyama urodził się w 1888 roku w Shuri pod nazwiskiem rodowym Oyadomari, nazwisko Toyama przyjął później. Wikipedia podaje datę 24 września 1888 roku i dzielnicę Gibo. Treningi zaczął według Wikipedii w 1897 roku, w wieku dziewięciu lat, u Itarashikiego. W 1906 roku wstąpił do okinawskiej prefekturalnej szkoły nauczycielskiej, w której karate uczył Itosu Anko, a jego pomocniczym instruktorem był Kentsu Yabu.
Szkolenie i nauczyciele
Według witryny Ryukyu Bugei uczył się od młodości u Itarashikiego, Itosu Anko i Higaonna Kanryo, dokładne daty nie są jednak znane. Od 1908 roku był przez trzy lata asystentem Itosu i Yabu, a w 1911 roku ukończył szkołę nauczycielską. Szermierki kijem uczył się u mistrza Oshiro, a kata Kushanku u Chibana Chosho, dla którego pracował. Specjalizował się w starej formie kata Gojushiho z tradycji Kentsu Yabu.
W 1924 roku przeniósł się na Tajwan, gdzie uczył się chińskiego kenpo u Chen Foji w Tajpej i u Lin Xiantanga w Taichung. Wikipedia podaje jako innych nauczycieli Aragakiego Ankichiego i Azato Anko, tych nazwisk nie zweryfikowaliśmy w innym źródle.
Wkład i innowacje
W 1931 roku przeniósł się do Tokio i w Asakusa przed szkołą podstawową Ishihama założył dojo Shudokan, Wikipedia podaje otwarcie 20 marca 1930 roku. Napisał książki Karate-do Okute Hijutsu, Karate-do Taihyokan i Karate-do Nyumon, a według Wikipedii w 1959 roku Karate-do Taikan. W swoich książkach twierdził, że w karate nie ma stylów.
Po wojnie pierwszy gubernator Okinawy Shikiya Koshin nadał mu tytuł Karate-do Dai-shihan. Prefekturze Okinawa podarował według witryny Ryukyu Bugei kilkaset książek dla dzieci szkolnych.
Filozofia i zasady
Według witryny Ryukyu Bugei twierdził w swojej książce, że karate nie ma odrębnych stylów. Dlatego swojego karate nie nazwał jako szkoły i nie przyznawał się do żadnego stylu. Wnioskujemy, że także Shudokan rozumiał jako miejsce nauczania, a nie nowy styl, co odpowiada również temu, że nie wyznaczył następcy.
Legendy i udokumentowane fakty
Około 1948 roku spierał się według witryny Ryukyu Bugei z Gichinem Funakoshim o to, kto jest czołową postacią karate, a bezpośredni uczniowie Itosu mieli poprzeć Toyamę. Wikipedia podaje, że rząd japoński dał mu prawo nadawania stopni w dowolnym stylu okinawskim, sama jednak uznaje to za bezpodstawne.
Często wspomina się o jego wpływie na początki taekwondo za pośrednictwem koreańskich uczniów. Twierdzenie opiera się na dwóch książkach, z których jedną napisał założyciel jednej z koreańskich szkół, i nie jest niezależnie udokumentowane. Źródła różnią się także w roku założenia Shudokan (1930 i 1931) i mianowania asystentem w szkole nauczycielskiej (1907 i 1908).
Dziedzictwo
Zmarł w 1966 roku w wieku 78 lat, Wikipedia podaje 24 listopada w Shuri. Następcy nie wyznaczył, a organizacja rozpadła się według Wikipedii po jego śmierci. Jego uczeń Yun Kwae-byung prowadził później koreańską szkołę Kanbukan, a Kinjo Hiroshi był wiceprzewodniczącym Shudokan, a potem stowarzyszenia Zen Nihon Karate-do Renmei Renbukai. Christian Bellina wydał o nim książkę Toyama Kanken: The Heritage of Shudokan.