Hwang Kee
황기
Południowokoreański wielki mistrz, który w 1945 roku założył Moo Duk Kwan, uczył w niej tang soo do, później Soo Bahk Do, i odrzucił zjednoczenie z taekwondo.
Podstawowe informacje
Korea PołudniowaBiografia
Hwang Kee (także Hwang Gi, po koreańsku 황기) był południowokoreańskim wielkim mistrzem i założycielem szkoły Moo Duk Kwan, jednej z dwóch szkół, które po wojnie nauczały pod nazwą tang soo do. Drugą była Chung Do Kwan Lee Won-guka. Urodził się 9 listopada w Jang Dan w prowincji Gyeonggi podczas japońskiej okupacji Korei, źródła podają rok 1914 lub 1915. Zmarł 14 lipca 2002 roku.
Jego ojciec był uczonym i nauczycielem, Hwang ukończył szkołę średnią w 1935 roku. Rok później znalazł się na celowniku japońskiej tajnej policji i wyjechał do północno-wschodnich Chin, gdzie pracował na kolei. Twierdził, że uczył się tam u chińskiego mistrza Yang Kuk-jina, co niektórzy współcześni kwestionują. Lee Won-guk twierdził, że Hwang trenował w jego Chung Do Kwan, Hwang temu zaprzeczał. Karate z Okinawy studiował z książek, prawdopodobnie głównie z książki Funakoshiego Rentan Goshin Toudi-Jutsu (1925).
Szkołę założył 9 listopada 1945 roku jako Hwa Soo Do Moo Duk Kwan, a na początku lat pięćdziesiątych przemianował ją na Tang Soo Moo Duk Kwan, ponieważ nazwa tang soo była Koreańczykom bardziej znana. Około 1957 roku zaczął używać nazwy Soo Bahk Do i formalnie przemianował tę sztukę 30 czerwca 1960 roku. Stworzył formy Yuk Ro (1947) i Chil Sung (1952).
W 1958 roku wycofał Moo Duk Kwan z jednoczenia kwanów, z którego wyłoniło się taekwondo, ponieważ chciał ukierunkować tę sztukę na rozwój osobisty, nie na sport ani zastosowanie wojskowe. Jego następcą po jego śmierci mianowano syna Hwang Hyun-chula. Chuck Norris, który w 1966 roku założył American Tang Soo Do, rozstał się z Moo Duk Kwan w latach siedemdziesiątych.
Młodość
Hwang Kee urodził się 9 listopada w Jang Dan w prowincji Gyeonggi podczas japońskiej okupacji Korei. Rok urodzenia źródła podają jako 1914 lub 1915. Jego ojciec był uczonym i nauczycielem. Hwang ukończył szkołę średnią w 1935 roku, co w jego prowincji udawało się niewielu młodym mężczyznom.
W latach szkolnych uczył się najpierw taekkyonu. W 1936 roku znalazł się na celowniku japońskiej tajnej policji i wyjechał do północno-wschodnich Chin, gdzie pracował jako robotnik kolejowy. Kiedy wrócił do Korei, źródła nie podają jednolicie, albo w 1937 roku, albo dopiero po drugiej wojnie światowej.
Szkolenie i nauczyciele
W latach trzydziestych i czterdziestych Hwang Kee pracował dla zarządu kolei Cho Sun Rail Way Bureau, a karate z Okinawy studiował z książek w miejscowej bibliotece. Form uczył się, jak się zdaje, z japońskich książek o karate z Okinawy, głównym źródłem była prawdopodobnie książka Funakoshi Gichina Rentan Goshin Toudi-Jutsu z 1925 roku.
Hwang Kee twierdził, że w północno-wschodnich Chinach uczył się u chińskiego mistrza Yang Kuk-jina. Niektórzy współcześni kwestionują to twierdzenie.
Lee Won-guk z Chung Do Kwan twierdził, że Hwang trenował w jego szkole i zdobył pas odpowiadający zielonemu. Hwang temu zaprzeczał i za swojego nauczyciela uznawał tylko Yanga.
Kariera zawodowa
Hwang Kee otworzył dojo 9 listopada 1945 roku i ten dzień Moo Duk Kwan podaje jako datę swojego założenia. Szkoła nosiła nazwę Hwa Soo Do Moo Duk Kwan, a pierwsze dwie próby jej prowadzenia nie powiodły się. Na początku lat pięćdziesiątych przemianował ją na Tang Soo Moo Duk Kwan, ponieważ nazwa tang soo była Koreańczykom bardziej znana.
Kiedy kwany jednoczyły się w taekwondo, Hwang Kee najpierw zgodził się na udział, ale w 1958 roku wycofał Moo Duk Kwan z tego procesu. Korea Taekwondo Association pod kierownictwem Choi Hong Hi próbowała Moo Duk Kwan wchłonąć, a Hwang odmówił, gdy stwierdził, że nowej organizacji by nie kierował.
W 1960 roku w rządzie zarejestrowano Korean Soo Bahk Do Association. Hwang Kee wygrał dwa spory sądowe przeciwko rządowi. W 1965 roku grupa byłych uczniów pod wodzą Hong Chong-soo dołączyła do jednoczenia kwanów, a inni dawni uczniowie uczyli tang soo do samodzielnie, co podzieliło Moo Duk Kwan.
Wkład i innowacje
Hwang Kee stworzył formy Yuk Ro (1947), których uczy się głównie na poziomie dan, oraz formy Chil Sung, Siedem Gwiazd (1952), z kombinacjami miękkiego i twardego oraz z technikami łokci i kolan.
W 1957 roku bibliotekarz na uniwersytecie w Seulu przedstawił mu Muye Dobo Tongji, 400-stronicowy druk drzeworytniczy, który w 1790 roku kazał wykonać król Jeongjo. Hwang, jak twierdził, dokonał z niego wielkich odkryć, włączył je do nauczania i przemianował sztukę na Soo Bahk Do. Według World Moo Duk Kwan zaprezentował w 1982 roku w Atlantic City formę Hwa Sun Hyung z Muye Dobo Tongji.
Według szkoły Kidokwan napisał w 1949 roku pierwszy podręcznik Hwa Soo Do, w 1958 roku podręcznik samoobrony Tang Soo Do Bo Sin Bop, a w 1970 roku koreańskie wydanie Soo Bahk Do Dae Kham. Soo Bahk Do zawiera zasady daoizmu, a motto Hwanga mówi, że tam, gdzie jest przygotowanie, nie ma strachu.
Legendy i udokumentowane fakty
Opowieść, według której Hwang Kee przed 1945 rokiem zainspirował mężczyzna broniący się taekkyonem, jest kwestionowana przez Korea Taekkyon Association. Jego twierdzenie o nauce u Yang Kuk-jina jest wśród współczesnych sporne.
Źródła, które wprost potwierdzałoby lub obalało Muye Dobo Tongji jako podstawę Soo Bahk Do, nie znaleźliśmy, udokumentowane jest tylko własne twierdzenie Hwanga z 1957 roku.
Dziedzictwo
Po śmierci Hwang Kee 14 lipca 2002 roku jego następcą mianowano syna Hwang Hyun-chula (Jin Mun). Federacja United States Soo Bahk Do Moo Duk Kwan Federation w 2005 roku potwierdziła następcę, którego Hwang Kee wskazał w zapieczętowanym dokumencie. Organizacja nosi od 1995 roku oficjalną nazwę Soo Bahk Do Moo Duk Kwan.
Wśród jego uczniów byli Hwang Hyun-chul, Shin Jae-chul i Kyongwon Ahn. Chuck Norris założył w 1966 roku American Tang Soo Do, w latach siedemdziesiątych rozstał się z Moo Duk Kwan, a w 1973 roku założył National Tang Soo Do Congress z Patem Johnsonem jako wiceprezydentem. Pat Johnson założył International Tang Soo Do Congress.
Zamiast czarnego pasa Hwang Kee wprowadził dla stopni mistrzowskich pas granatowy jak północ, jako symbol tego, że droga do mistrzostwa się nie kończy. Od 4. danu pas ma czerwony pasek pośrodku.
Powiązane sztuki walki
Koreańska sztuka Hwang Kee, nauczana przez Moo Duk Kwan. W 1960 roku oddzieliła się od nazwy Tang Soo Do i odrzuciła drogę sportu wyczynowego.
TangsudoZałożyciel→Koreańska sztuka uderzeń i kopnięć z kwanów Chung Do Kwan (1944) i Moo Duk Kwan (1945), wywodząca się z shotokanu, z formami, gupami i granatowym pasem.