Chua Giok Beng

Podstawowe informacje

Data urodzenia1853

Data śmierci1910

Kraj pochodzeniaChiny

Biografia

Chua Giok Beng (蔡玉明, w pinyin Cai Yuming) był południowochińskim mistrzem sztuk walki z Fujianu, którego źródła uważają za twórcę stylu Wuzuquan (Pięść Pięciu Przodków). Studium Weng Xinhui w czasopiśmie Tiyu xuekan z 2009 roku podaje, że żył w latach 1853–1910, źródła tych dat jednak nie wskazuje. Według genealogii rodowej Cai Yuming było jego imieniem grzecznościowym.

Miejsce urodzenia różni się w źródłach. Studium podaje wieś Dawutang, książka Marka V. Wileya Ngo Cho Kun Inner Gate wieś Wuanbangwei w powiecie Jinjiang. Według studium od dzieciństwa przez około dwadzieścia lat uczył się poza domem u mistrzów znanych tylko z przydomków, Fengyang Po w Anhui i Heyang w Shandongu, a wrócił w wieku około 29 lat. Władał technikami białego żurawia, Taizu i krokami luohan, czyli elementami, które później połączył w Wuzuquan.

Studium podaje, że styl stworzył w połowie XIX wieku, a on i uczniowie nazywali go najpierw Taizu quan. Zhou Mengyuan w przedmowie do książki Wileya pisze, że z rozdrobnionej sztuki uczynił spójny system. Zreformował też wiejski taniec lwa w Dawutang. Jego głównym uczniem był Weng Chaoyan (1868–1957). Wuzuquan jest od 2008 roku wpisany na krajową listę niematerialnego dziedzictwa kulturowego Chin.

Młodość

Studium Weng Xinhui w czasopiśmie Tiyu xuekan (2009) podaje, że żył w latach 1853–1910 i pochodził z południowego Fujianu, dat jednak niczym nie dokumentuje. Według genealogii rodu Cai, którą studium cytuje, urodził się we wsi Dawutang. Cai Yuming było jego imieniem grzecznościowym, imię osobiste brzmiało Yihe, a urzędowe Qian. Mark V. Wiley w książce Ngo Cho Kun Inner Gate, powołując się na przedmowę Zhou Mengyuana, podaje jako miejsce urodzenia wieś Wuanbangwei w powiecie Jinjiang. Sporu o miejsce urodzenia nie rozstrzygnęliśmy.

Szkolenie i nauczyciele

Według studium od dzieciństwa przez około dwadzieścia lat uczył się poza domem, u nauczyciela zwanego Fengyang Po w Anhui i u mistrza Heyang w Shandongu, a do domu wrócił w wieku około 29 lat. Imiona nauczycieli są przydomkami, a studium opiera się na tradycji ustnej i zapisach rodzinnych. Władał technikami białego żurawia, palców Qitian, kopnięć Taizu i kroków luohan. Wiley podaje, że studiował też styl małpy, Tai Cho Kun i Xuan Nu Quan. Według genealogii zdał w erze Guangxu powiatowy egzamin urzędniczy, a w szkole powiatowej w Jinjiang zajął trzynaste miejsce. Esej Tan Ka Honga z 1956 roku mówi natomiast o egzaminie wojskowym.

Wkład i innowacje

Weng Xinhui podaje, że Cai Yuming stworzył południowoshaolińskie Wuzuquan w połowie XIX wieku i że on i jego uczniowie nazywali styl z początku Taizu quan. Według autora styl nie miał wtedy jeszcze własnej teorii i systemu. Zhou Mengyuan w przedmowie do książki Wileya pisze, że z rozdrobnionej sztuki uczynił systematyczny i kompletny system Pięści Pięciu Przodków. Zreformował też wiejski taniec lwa we wsi Dawutang i według tradycji ustnej zapisanej w 1983 roku jest uważany za czwartego patriarchę tego zespołu.

Legendy i udokumentowane fakty

Legenda przypisuje powstanie Wuzuquan mnichowi Bai Yufengowi około 1300 roku. Angielska Wikipedia przejmuje ją jako jedną z interpretacji, Zhou Mengyuan w przedmowie do książki Wileya podaje jednak inne pochodzenie nazwy. Wikipedia łączy Chua Giok Benga z gałęzią Ho Yang Pai i z przyjaźnią z Li Junrenem. Studium Weng Xinhui podaje jednak, że Heyang było imieniem jego nauczyciela, a Li Junrena w ogóle nie wspomina. Za udokumentowane dlatego tych twierdzeń nie uważamy.

Dziedzictwo

Jego głównym uczniem był według studium Weng Chaoyan (1868–1957), innymi Wei Yinnan (1864–1917), Lin Jiuru (1862–1927) i Yang Jieyu (1877–1936). Wiley podaje, że pod jego kierunkiem Yu Chiok Sam napisał książkę Chinese Gentle Art Complete, która ukazała się w 1917 roku. Dziennik The Paper nazwał go w 2025 roku wielkim mistrzem Wuzuquan i podał, że jego uczeń Shen Yangde założył szkołę w Haicang. Wuzuquan wpisano w 2008 roku do drugiej partii chińskiej krajowej listy niematerialnego dziedzictwa kulturowego, wpis jednak nie wymienia założyciela.

Powiązane sztuki walki

Cytaty