Rocky

Rocky to amerykański dramat sportowy z 1976 roku w reżyserii Johna G. Avildsena według scenariusza Sylvestera Stallone'a. Stallone gra w nim też tytułową rolę boksera Rocky'ego Balboi z Filadelfii, który dostaje niespodziewaną szansę walki o tytuł mistrza świata wagi ciężkiej z mistrzem Apollo Creedem (Carl Weathers). Pojedynek zaplanowano na piętnaście rund i odbywa się w Nowy Rok w ramach obchodów dwusetnej rocznicy USA. Film pokazuje boks głównie przez przygotowania. Rocky przechodzi kilkutygodniowy nietypowy trening, między innymi tłucze kawały wołowiny jak worek bokserski i wbiega po schodach Muzeum Sztuki w Filadelfii. Trenera Mickeya Goldmilla gra Burgess Meredith, a w krótkiej scenie pojawia się jako on sam bokser Joe Frazier. Postać Apollo Creeda jest luźno oparta na bokserze Kenie Nortonie, który trzykrotnie walczył z Muhammadem Alim. Rolę zaproponowano pierwotnie samemu Nortonowi, lecz ten zrezygnował. Stallone napisał scenariusz po obejrzeniu walki Muhammada Alego z Chuckiem Wepnerem z 24 marca 1975 roku. Czy był to bezpośredni pierwowzór, źródła się rozchodzą: według angielskiej Wikipedii w artykule o filmie Stallone zaprzecza inspiracji Wepnerem, a według artykułu o Wepnerze przyznał ją po latach. Wepner pozwał go w 2003 roku, a spór zakończył się w 2006 roku ugodą pozasądową. Film zdobył Oscary za najlepszy film i za reżyserię. Doczekał się pięciu kontynuacji, od Rocky II (1979) do Rocky Balboa (2006), oraz serii pobocznej Creed (2015–2023).

Sztuki walki w dziele

Powstanie

Walka, po obejrzeniu której Stallone napisał scenariusz, odbyła się 24 marca 1975 roku w Richfield Coliseum w Ohio i toczyła się o tytuł mistrza świata wagi ciężkiej. Chuck Wepner, zwany Bayonne Bleeder, który w karierze doznał 328 szwów i dziewięciokrotnie złamał nos, w 9. rundzie posłał Alego na deski (Ali twierdził, że Wepner stał mu na nodze). W 15. rundzie, 19 sekund przed końcem, Ali znokautował Wepnera, a sędzia zakończył walkę technicznym nokautem. Angielska Wikipedia ostrożnie wymienia jako możliwe inspiracje także bokserów Rocky'ego Marciano i Joego Fraziera oraz autobiografię Rocky'ego Graziano Somebody Up There Likes Me.

Choreografia walk

Kto prowadził sceny bokserskie, nie udało nam się udokumentować w źródłach. Podczas kręcenia finałowej walki Stallone nabawił się stłuczenia żeber, a Weathers uszkodził nos. Weathers trafił do filmu ze sportu: w 1970 roku podpisał jako niedraftowany wolny agent kontrakt z Oakland Raiders w NFL, gdzie jako linebacker rozegrał siedem meczów w 1970 roku i jeden w 1971, a w latach 1971–1973 grał w BC Lions w kanadyjskiej CFL. Według jego biografii jako uczeń ósmej klasy trenował między innymi boks, judo i zapasy, ale praktyki bokserskiej w dorosłości w źródłach nie znaleźliśmy. Sekwencje treningowe na ulicach Filadelfii nakręcono Steadicamem Garretta Browna, który umożliwił płynne ujęcia podczas biegu obok Rocky'ego.

Ludzie i sztuki walki

• John G. AvildsenReżyseria
• Sylvester StalloneAktor — jako Rocky Balboa· Boks (odgrywa sztukę w roli)
• Carl WeathersAktor — jako Apollo Creed· Boks (odgrywa sztukę w roli)
• Burgess MeredithAktor — jako Mickey Goldmill· Boks (odgrywa sztukę w roli)
• Joe FrazierAktor — jako Joe Frazier· Boks (faktycznie trenuje)

Nagrody

• Nagroda · Academy Awards, Best Picture (1977)
• Nagroda · Academy Awards, Best Director (1977)

Seria