Yari
槍 · yari
Japońska włócznia z prostym, kolnym grotem ze stali tamahagane na drzewcu długim od jednego do sześciu metrów, od końca XV wieku główna broń piechoty ashigaru.
Podstawowe informacje
JaponiaO broni
Yari to japońska włócznia z prostym grotem. Jej poprzedniczką była włócznia hoko z okresu Nara (710-794), wywodząca się od chińskiej włóczni qiang. Słowo yari pojawia się w źródłach pisanych po raz pierwszy w 1334 roku, ale rozpowszechniło się dopiero pod koniec XV wieku. Po mongolskich inwazjach z lat 1274 i 1281 okazało się, że broń drzewcowa dzięki znacznie większemu zasięgowi ma na polu walki większą wartość niż miecze. Grot kuto ze stali tamahagane, miał 15-60 cm, drzewce (e) miało jeden do sześciu metrów. Zwężenie między grotem (ho) a drzewcem nazywa się shiokubi lub kerakubi, przeciwny koniec drzewca chroni stopka ishizuki. Obok prostego su yari istniały odmiany: sankaku yari z trójkątnym grotem, krzyżowe jūmonji yari i kama-yari z sierpowatymi bocznymi ostrzami. Po wojnie Ōnin (1467-1477) yari, wraz z łukami i broni palną, stało się główną bronią pola walki, ponieważ zaczęto masowo wprowadzać piesze oddziały ashigaru, dla których zwarte szyki uczyniły długie piki standardem. W spokojnym okresie Edo yari służyło głównie jako broń ceremonialna lub policyjna. Ze słynnych włóczni wymieńmy Tonbokiri, z którą walczył Honda Tadakatsu, oraz Nihongō, która przeszła przez ręce cesarzy i wodzów, w tym Ody Nobunagi i Toyotomiego Hideyoshiego.
Części broni
- Głowica bojowa — ho
- Drzewce — e
- Tok — ishizuki
Pokrewne rodzaje broni
- Odmiany: Kama-yari
- Odmiany: Jūmonji yari