Woldo

Podstawowe informacje

PochodzenieKorea Południowa

Rodzaj broniBroń drzewcowa

Sposób działaniaDrzewcowa, Sieczna

Okres użyciaŚredniowiecze, Wczesna nowożytność

Pierwotne przeznaczenieBroń wojskowa, Obrzęd i symbol

Kto ją nosiłKlasa wojowników, Jazda

Użycie obrzędoweObrzęd religijny

Długość274 cm

Waga1,8 kg

O broni

Woldo (koreańsko 월도, w znakach chińskich 月刀, dosłownie „księżycowa klinga") to koreańska broń drzewcowa, nazwana od swojej zakrzywionej klingi. Używali jej wojownicy hwarang ze średniowiecznego państwa Silla, a za dynastii Joseon także koreańscy jeźdźcy. W XVIII wieku bardzo przypominała chińskie guandao, była jednak proporcjonalnie mniejsza; podobieństwo wykłada się jako równoległy rozwój pod chińskim wpływem. Na końcu drzewca miała zwykle ostrze, a do tylnej strony klingi mocowano pierścieniem pióro lub kutas. Wariant z większą klingą nazywał się danwoldo. Podręcznik Muyedobotongji podaje długość drzewca sześć stóp cztery cale, długość klingi dwie stopy osiem cali i masę trzy funty piętnaście uncji. Woldo należy do dwunastu dyscyplin, które w 1759 roku dodał do podręcznika Muyesinbo książę koronny Sado. Techniki walki z konia nazywają się masang woldo (마상월도). Koreańscy wojownicy i dowódcy, którzy starali się o wysokie stopnie wojskowe, musieli na egzaminie wykazać umiejętność właśnie z woldem. W koreańskim szamanizmie woldo należy do shingal, „boskich noży", które szamani używają jako przedmiotów obrzędowych; w obrzędzie saseulseugi występuje wraz z trójzębną włócznią samjichang.

Pokrewne rodzaje broni

• Odmiany: Hyeopdo

Źródła historyczne

• Muyedobotongji (1790) — Yi Deok-mu, 1790–1795 (woldo (월도) a masang woldo (마상월도); rozměry násady, čepele a hmotnost)