Lewak
Inne nazwy: main-gauche, left hand dagger
Lewy sztylet szermierki renesansowej z szerokim, zwykle trójkątnym chwytem na palce; szermierz nim odbijał pchnięcia, gdy prawą ręką prowadził rapier.
Podstawowe informacje
O broni
Lewak, po francusku main-gauche, pojawił się na przełomie pierwszej i drugiej połowy XVI wieku jako tak zwany sztylet lewej ręki. Najbardziej rozpowszechnił się w Hiszpanii i Włoszech, szczyt rozwoju osiągnął na koniec XVII wieku i używano go jeszcze w XVIII wieku. Ostrze miało często około 48 cm lub trochę więcej, a ramiona jelca od końca do końca zwykle 28 cm i więcej. Typowym elementem jest szeroki chwyt na palce, który wygina się od jelca do głowicy i zwykle ma trójkątny obrys. Sztylet powstawał zwykle jako komplet z rapierem z koszowym jelcem, w tym samym wykończeniu i zdobieniu. W lewej ręce szermierz nim głównie odbijał pchnięcia przeciwnika, podczas gdy dominującą ręką prowadził rapier. Jako źródło walki sztyletem w lewej ręce podaje się traktat Giacoma di Grassiego z 1570 roku, wydany po angielsku w 1594 roku jako True Art of Defense.
Części broni
- Jelec
Pokrewne rodzaje broni
- Używana w parze z: Rapier
Pielęgnacja
Źródła historyczne
- Ragione di adoprar sicuramente l'arme (Giacomo di Grassi, 1570) (dýka v levé ruce)